เมื่อนึกถึงตอนที่เหยียนเฉินฟื้นขึ้นมาแล้วเย็นชากับเธอมาโดยตลอด ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวก็อดรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้
เธอวางชามซุปในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วมองเหยียนเฉิน เอ่ยอย่างจริงจังว่า “เหยียนเฉิน ตอนนี้ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ”
ในที่สุดเหยียนเฉินก็เงยหน้ามองเธอ แววตาคมกริบ
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่บนริมฝีปากบางที่เม้มเล็กน้อยของเขาอย่างเลื่อนลอย ไม่กล้าสบตา
เหยียนเฉินจ้องเธอ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “คุณเข้าหาผมเพราะมีจุดประสงค์อะไร คุณรู้อยู่แก่ใจ”
เมื่อลู่เหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าเขาพูดอย่างมั่นใจเช่นนั้น แววตาก็พลันฉายความลนลานขึ้นมาวูบหนึ่ง ถึงกับคิดว่าเหยียนเฉินรู้เรื่องที่เธอต้องการค่าโชคชะตาแล้ว
แต่ความจริงเหยียนเฉินแค่ลองหยั่งเชิงเธอเท่านั้น
พฤติกรรมของลู่เหมี่ยวเหมี่ยวชวนให้สงสัยเหลือเกิน เขารู้สึกมาตลอดว่าเธอมีเจตนาไม่ดี และความตื่นตระหนกที่เผยออกมาเพียงชั่วขณะเมื่อครู่ก็ยืนยันว่าเธอมีจุดประสงค์ที่ไม่อาจเปิดเผยได้จริง ๆ
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว หน้าจอในหัวของเธอมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ เหยียนเฉินไม่มีทางจับได้
เธอทำสีหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย แล้วพูดอย่างโมโหว่า “เหยียนเฉิน ต่อให้คุณไม่ชอบฉัน ก็ไม่เห็นต้องยัดเยียดความผิดให้กันเลย ฉันจะมีจุดประสงค์อะไรได้? ฉันก็แค่คนที่ถูกลู่หยุนชิงผลักออกมาให้แต่งงานแทนเท่านั้น!”
“หมายความว่าคุณถูกบังคับทั้งหมดงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย...”
หัวใจลู่เหมี่ยวเหมี่ยวกระตุกวูบ รีบขัดจังหวะเขาทันที “ฉันก็ไม่ได้ถูกบังคับทั้งหมด ถึงฉันจะถูกลู่หยุนชิงผลักออกมา แต่ฉันก็เต็มใจแต่งงานกับคุณ ฉัน...ฉันชอบคุณ”