สมบัติล้ำค่าประจำสำนักเมี่ยวอินเป็นก้อนหินขนาดเท่ากำปั้น เพียงขาดไปนิดเดียวก็ทำให้ตู้ไฉ่ไฉ่ปวดใจแทบแย่แล้ว
อีกทั้งสมบัติล้ำค่าประจำสำนักที่บรรพาจารย์ถ่ายทอดสืบต่อกันมา ต่อให้ตู้ไฉ่ไฉ่เป็นประมุขสำนักเมี่ยวอิน ก็ใช่ว่าจะหยิบจับได้ตามใจชอบ
ทว่าจงอวิ๋นเจ๋อแสดงความจริงใจมากพอ ทั้งยังขอไปเพียงเล็กน้อย ไม่ได้ต้องการสมบัติล้ำค่าทั้งหมด จึงไม่ได้เจออุปสรรคมากนัก
ที่จงอวิ๋นเจ๋อต้องการสิ่งนี้ ก็เพื่ออวิ๋นชิงโดยเฉพาะ
เขาต้องการหลอมศาสตราวิญญาณที่ช่วยบำรุงร่างกายและหล่อเลี้ยงวิญญาณให้อวิ๋นชิง เพื่อให้อาการของเธอฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์โดยเร็ว
สิ่งนี้เป็นหนึ่งในวัตถุดิบชั้นดี
ส่วนปราณเซียนสายหนึ่งที่เขามอบให้ ก็คือปราณที่เขาแยกออกมาจากบาดแผลในคราวนั้น
เพราะเป็นปราณกระบี่ จึงมีพลังโจมตีรุนแรงมาก ต่อให้เขาคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้อวิ๋นชิงก็ยังไม่มีทางหลอมมันได้ มอบให้สำนักเมี่ยวอินไป เขาจึงไม่เสียดาย
ยิ่งไปกว่านั้น เขากับตู้ไฉ่ไฉ่ก็สนิทสนมกันไม่น้อย ต่อไปไม่แน่ว่าอาจต้องแวะไปฝากท้องอยู่บ่อย ๆ
หลังได้ของมาแล้ว จงอวิ๋นเจ๋อก็ไม่ได้อยู่ที่สำนักเมี่ยวอินนานนัก รอจนตู้ไฉ่ไฉ่เตรียมอาหารที่รับปากไว้เสร็จ เขาก็พาอวิ๋นชิงจากไป
อวิ๋นชิงเมามายอย่างหนัก หลับปุ๋ยมาโดยตลอด จนกระทั่งร่างกายพลันขยายใหญ่ขึ้น เธอถึงค่อย ๆ รู้สึกตัวอย่างงัวเงีย
แต่ถึงจะตื่นจากอาการง่วงชั่วคราว ฤทธิ์เหล้าก็ยังไม่จาง
เธอกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง ก่อนจะพบว่าตัวเองถูกใครบางคนอุ้มอยู่ แขนที่โอบเอวเธอกระชับแน่น ทำให้ร่างของเธอแนบชิดกับอีกฝ่ายทั้งตัว