ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมือที่ทั้งสองจับกันแน่นจนแทบไม่กะพริบตา โกรธจนเจ็บหน้าอก
ก่อนหน้านี้แค่เธอคิดจะแตะเหยียนเฉิน เขาก็ทำราวกับเธอกำลังจะเอาชีวิตเขา แต่ตอนนี้กลับจับมือกับลู่หยุนชิงหญิงดอกบัวขาวอย่างไม่รังเกียจแม้แต่น้อย
สมน้ำหน้า! สมควรแล้วที่ถูกลู่หยุนชิงทิ้ง!
คุณนายลู่เห็นทั้งสองกลับมาด้วยกัน แถมยังดูสนิทสนม ก็อดประหลาดใจไม่ได้ ครั้นหายตกใจแล้วก็รู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อครู่เธอยังกังวลว่าลู่เหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่รู้จักกาลเทศะ จนไปทำให้คุณนายเหยียนโกรธและถูกไล่ออกมา แล้วก็กลัวว่าคุณนายเหยียนจะพาลโกรธตระกูลลู่ไปด้วย
ตอนนี้ไม่ต้องกังวลแล้ว
ในเมื่อลู่หยุนชิงคบกับเหยียนเฉินแล้ว ต่อให้ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวทำเรื่องผิดจริง ๆ คุณนายเหยียนก็คงไม่หาเรื่องตระกูลลู่เพราะเห็นแก่ลู่หยุนชิง
ยังไงลู่หยุนชิงก็พึ่งพาได้ที่สุด!
คุณนายลู่รีบต้อนรับเหยียนเฉินอย่างกระตือรือร้น ทั้งยังสั่งพ่อบ้านให้โทรไปเร่งลู่เฉวียนหย่วนกับลู่เส้าอันอีกครั้ง ให้รีบกลับมาเร็ว ๆ
ท่าทีของเหยียนเฉินไม่ได้เย็นชา แต่ก็ไม่ได้กระตือรือร้นนัก
คุณนายลู่ไม่ถือสา เหยียนเฉินกับลู่หยุนชิงหมั้นหมายกันมานานแล้ว เธอเองก็พอรู้จักเขาอยู่บ้าง เขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ
อยากเห็นเขายิ้มแย้มพูดคุยอย่างอารมณ์ดี คงยากหน่อย
คุณนายลู่ยุ่งอยู่กับการพูดคุยกับเหยียนเฉินและลู่หยุนชิง จนลืมลู่เหมี่ยวเหมี่ยวไปเสียสนิท
เหยียนเฉินเองก็ไม่สนใจลู่เหมี่ยวเหมี่ยว ราวกับไม่เห็นว่ามีเธออยู่ตรงนั้น
มีเพียงลู่หยุนชิงที่สวมบทนางรองตัวร้ายอย่างเต็มที่ ทำหน้าตาอ่อนโยนไร้พิษภัยแบบหญิงดอกบัวขาว แต่กลับใช้สายตาเยาะเย้ยปนโอ้อวดแอบมองลู่เหมี่ยวเหมี่ยว