เพื่อแสดงความรัก อวิ๋นชิงจึงตื่นแต่เช้ามืดเข้าครัวทำอาหารเช้า
เหยียนเฉินเพิ่งหลับตอนฟ้าใกล้สาง เช้านี้จึงตื่นสาย
พอลงมาชั้นล่าง เขาก็ได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากในครัว ปะปนกับเสียงร้องโหยหวนของถังถัง
เขารีบวิ่งไปทางห้องครัว แล้วก็เห็นเปลวไฟพุ่งสูง อวิ๋นชิงยกมือกุมศีรษะวิ่งออกมา
ถังถังขนชี้ฟู วิ่งตามเธอออกมาด้วย ก่อนจะวนรอบตัวเธอพลางร้องเหมียว ๆ ด้วยความเป็นห่วง
เหยียนเฉินกวาดตามองอวิ๋นชิงแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในครัว ปิดเตาและปิดฝาหม้อ
พอหันกลับมา ก็เห็นอวิ๋นชิงชะโงกหน้ามองอยู่ตรงประตู เมื่อสบตากับเขา เธอก็ทำหน้าเหมือนเด็กทำผิด ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ฉันแค่อยากทำอาหารเช้าเอง”
เหยียนเฉินขมวดคิ้วเดินเข้ามาหา แล้วสำรวจเธออย่างละเอียดอีกครั้ง พอเห็นว่าไม่ได้บาดเจ็บจริง ๆ ถึงค่อยวางใจ
แต่พอเห็นใบหน้าเปื้อนแป้งไปหมด ทั้งผมยังโดนเปลวไฟจนหยิกงอ เขาก็อดหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้ จึงพูดเสียงเข้มว่า “ต่อไปห้ามเข้าครัวอีก”
ถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีกสักสองสามครั้ง เขาคงทนไม่ไหวจนหัวใจวายแน่
อวิ๋นชิงทำเสียงออดอ้อนอย่างน้อยใจ “ฉันก็แค่อยากทำอาหารเช้าให้คุณ”
เหยียนเฉินถอนหายใจ “เดี๋ยวผมทำให้เอง”
เขามองกะละมังแป้งผสมน้ำใบใหญ่บนเตา แล้วถามว่า “คุณคิดจะทำอะไร?”
“ปาท่องโก๋ค่ะ แต่ยังไม่ทันได้ใส่ลงกระทะ น้ำมันก็ลุกไหม้เสียก่อน”
ปาท่องโก๋งั้นเหรอ? เหยียนเฉินกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นสิ่งที่เรียกว่าปาท่องโก๋สักชิ้น เขาจึงมองกะละมังแป้งผสมน้ำใบนั้นอีกครั้ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะถามอย่างใจหายใจคว่ำว่า “คุณคงไม่ได้คิดจะเทของทั้งกะละมังนี่ลงไปในกระทะน้ำมันหรอกนะ?”