ซ่งเยี่ยนหลินไม่ได้หยุด แถมยังพูดกับเธอว่า “จูบอีกครั้ง แล้วจะยอมให้กินมันฝรั่งทอดที่เหลือในถุงนั้นเป็นยังไง?”
อวิ๋นชิงมองเขาอย่างลังเลและระแวดระวัง “คุณแน่ใจนะว่าจะไม่คลั่งขึ้นมา?”
สีหน้าซ่งเยี่ยนหลินเป็นปกติ น้ำเสียงสงบนิ่ง “พรุ่งนี้ยังต้องปีนเขา ผมไม่ได้ไร้สติขนาดนั้น”
ด้วยความไว้ใจที่เขาไม่แตะแฟนสาวมานานถึงสองปี เพื่อมันฝรั่งทอดครึ่งถุงที่เหลือ อวิ๋นชิงจึงยอมตกลง “คุณอย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ!”
ซ่งเยี่ยนหลินจูบตรงมุมปากเธอ “วางใจได้ ผมรับรองว่าจะรู้จักพอ”
“ฉันหมายถึงมันฝรั่งทอดครึ่งถุงต่างหาก”
ซ่งเยี่ยนหลิน:……
【ฮือ…ผู้ชายเฮงซวย! กัดฉันอีกแล้ว!】
【คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันอารมณ์ดีจนไม่กัดกลับน่ะ?】
ผลจากการกัดกลับคือทั้งคู่กลิ้งจากโซฟาไปบนเตียง โชคดีที่ซ่งเยี่ยนหลินรักษาคำพูด ไม่ได้ทำให้พรุ่งนี้เธอปีนเขาไม่ไหว
อวิ๋นชิงหดตัวอยู่ตรงมุมเตียงอย่างน่าสงสาร ใช้ดวงตาฉ่ำน้ำจ้องเขาอย่างกล่าวโทษ
ซ่งเยี่ยนหลินพิงหัวเตียง มองท่าทางน่าสงสารของเธอแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
อวิ๋นชิงเตะเขาอย่างฉุนเฉียว “ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก! ไม่รักษาคำพูด ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะจูบแค่ครั้งเดียว”
ซ่งเยี่ยนหลินทำหน้าใสซื่อ “ผมก็ไม่ได้ทำอะไรนี่?”
อวิ๋นชิงเตะเขาอีกครั้งแล้วซักถาม “แล้วเสื้อผ้าคุณล่ะ?”
ซ่งเยี่ยนหลินตอบอย่างใจเย็น “คุณถอดออกไปแล้ว”
อวิ๋นชิงพูดไม่ออก
เธอเงียบ ๆ ปีนลงจากเตียง หยิบมันฝรั่งทอดครึ่งถุงที่เหลือมากินจนหมด จากนั้นก็เริ่มค้นหาของไปทั่วห้อง
ซ่งเยี่ยนหลินอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอกำลังหามีดมาแทงเขาหรือเปล่า
คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง เขารู้จักพอจริง ๆ นะ!
จู่ ๆ อวิ๋นชิงก็คลำเจอตาชั่งใต้เตียง “ในห้องคุณก็มีตาชั่งด้วย”