กองเชียร์จับคู่จ้องมองอวิ๋นชิงกับซ่งเยี่ยนหลินตาไม่กะพริบ แต่ก็ไม่เห็นทั้งสองมีท่าทีลับ ๆ ต่อกัน จึงอดผิดหวังไม่ได้
【ซูซูกับคุณซ่งเห็นพวกเราเป็นคนนอกแล้วเหรอ?】
【เมื่อคืนแขกรับเชิญคนอื่นกลับห้องไปแล้วก็ยังทำงานกันต่ออีกตั้งนาน มีแค่ซูซูกับคุณซ่งที่ปิดกล้องกันตั้งแต่หัวค่ำ มีอะไรที่พวกเราดูไม่ได้หรือไง?】
【กลางคืนก็แอบพลอดรักกันลับหลังพวกเรา กลางวันยังทำเป็นไม่สนิทกันต่อหน้าพวกเราอีก ฮึ! น้องไม่พอใจแล้วนะ! ต้องเห็นพวกคุณจุ๊บกันถึงจะปลอบได้!】
อวิ๋นชิงกินจนอิ่มแล้ว ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมิ่งเล่ออีขยันทำอาหารเช้าให้ทุกคน ส่วนเธอเอาแต่กินอย่างเดียว
แบบนี้ก็โดนเมิ่งเล่ออีข่มไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
【น่าหงุดหงิด! รู้จักแต่สร้างภาพ! ขยันอยู่คนเดียวหรือไง!】
ซ่งเยี่ยนหลินแอบขำในใจ กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว ในที่สุดก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองมีความทะเยอทะยานจะเหยียบเมิ่งเล่ออีให้จมสินะ?
แต่ก็จริงที่ว่าขยันอย่างเดียวไม่ได้ทำให้คนดูชอบมากขึ้นเสมอไป
เขาคิดว่าคนดูส่วนใหญ่ชอบดูลูกแมวตัวน้อยขี้อ้อนเลียขนมแมวเลียหอม ๆ มากกว่าควายแก่ขยันขันแข็งไถนาเสียอีก
พวกเธออาจจะชื่นชมความเหน็ดเหนื่อยของควายแก่ แต่กับลูกแมวตัวน้อยกลับอยากอุ้มเข้ามากอด แล้วขยำสักหน่อย บีบอุ้งเท้า จุ๊บ ๆ กอด ๆ ชูขึ้นสูง ๆ
แต่อวิ๋นชิงแย่งไปล้างจาน เขาก็ไม่ได้ห้าม แค่เดินตามเธอเข้าไปในครัวด้วย
【ถาม: จะทำยังไงให้ท่านประธานยอมล้างจานด้วยความเต็มใจ?】
【ตอบ: ให้สุดที่รักของเขาไปล้างจานสิ!】
【จุ๊ ๆ… คุณซ่งนี่ห่างจากซูซูไม่ได้แม้แต่นาทีเดียวเลยนะ!】
【เป็นขนาดนี้แล้วยังพยายามทำเป็นไม่สนิทกันอีก จริง ๆ เลย! มืออาชีพสุด ๆ!】
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ โหดร้ายเกินไปแล้ว! ก็พวกคุณแอบกั๊กคะแนนโหวตกันเอง ทำให้คู่รักต้องแอบ ๆ ซ่อน ๆ เพราะไม่อยากให้ใครจับได้ไม่ใช่เหรอ】