ซ่งเยี่ยนหลินเห็นเธอกินไม่บันยะบันยัง ก็อดพูดไม่ได้ว่า “กินให้น้อยลงหน่อย ระวังอ้วนขึ้นนะ ลดน้ำหนักไม่ทรมานหรือไง?”
“ทรมานสิ กินได้แต่เมนูลดไขมัน ฉันแทบจะอดใจไม่ไหวแล้ว”
เธอพูดพลางยัดมันฝรั่งทอดเข้าปากอีกแผ่น ทำหน้าจริงจังแล้วบอกว่า “ฉันว่าสาเหตุที่ตอนนี้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็เพราะก่อนหน้านี้ลดน้ำหนักทรมานเกินไปนั่นแหละ เพราะงั้นความอยากก็ต้องปล่อยตามใจบ้าง การกดข่มมันตลอดเวลา มีแต่จะทำให้เกิดแรงตีกลับรุนแรงกว่าเดิม!”
ซ่งเยี่ยนหลิน: ...เธอนี่หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองเก่งจริง ๆ นี่เรียกว่าปล่อยตามใจบ้างตรงไหน? เธอไม่เคยคิดจะหักห้ามใจเลยต่างหาก!
เขาเข้าใจแล้วว่าเธอไม่มีวินัยในตัวเองเลย จำเป็นต้องมีคนคอยควบคุมถึงจะได้
ซ่งเยี่ยนหลินแย่งมันฝรั่งทอดจากมือเธอไปทันที “นี่ของฉัน!”
พูดจบเขาก็รวบขนมที่เหลือขึ้นมา หันหลังเตรียมจะเอาไปทั้งหมด
อวิ๋นชิงมองมือเปล่าของตัวเองอย่างงุนงง ก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปกอดเอวเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาไป “ซ่งเยี่ยนหลิน เหลือให้ฉันบ้างสิ!”
“ปล่อยนะ บอกแล้วว่าจะแบ่งให้ฉัน”
“งั้นเอามันฝรั่งทอดที่ฉันกินไม่หมดคืนมาให้ฉันสิ ต้องมีน้ำลายฉันติดอยู่แน่ ๆ”
“ฉันไม่รังเกียจ”
“ฉันขอร้องล่ะ คุณช่วยรังเกียจหน่อยเถอะ!”
ซ่งเยี่ยนหลินทั้งโมโหทั้งขำ “ซูอวิ๋นชิง ถ้าเธอกินจนกลายเป็นหมูอ้วนในรายการนี้ กลับไปแล้วคงไม่ได้กินแม้แต่เมนูลดไขมันด้วยซ้ำ ทีนี้ก็อดข้าวทุกวันไปเลย!”
อวิ๋นชิงได้ยินคำว่า “อดข้าวทุกวัน” ก็สะดุ้งจนแขนที่กอดเอวเขาคลายลงเล็กน้อย เธอลังเลแล้วพูดว่า “ไม่หรอก พรุ่งนี้ต้องปีนเขา เดี๋ยวก็เผาผลาญหมด...มั้ง?”