เด็กคนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับจ้าวเหวินกวงแม้แต่น้อย จะหน้าตาเหมือนเขาได้อย่างไรกัน ไม่มีทางเสียหรอก
อันหนิงลูบแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อยเบา ๆ พวกเราไม่เหมือนชายสารเลวนั่นหรอก ใช่ไหมจ๊ะ เจ้าตัวเล็ก
ขณะที่อันหนิงกำลังหยอกล้อเด็กน้อยอย่างมีความสุข จู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะดังมาจากด้านนอก “ซูฉี เกิดอะไรขึ้น?”
ซูฉีตอบอย่างอึกอัก “ฮูหยิน คือว่า...”
“พี่หญิง สบายดีหรือ?” เหลียงอวี่โหรวเดินยิ้มแย้มเข้ามาในห้อง
ซูฉีรีบกล่าวว่า “ฮูหยิน นายหญิงรองยืนกรานจะเข้ามา บ่าวขวางไว้ไม่อยู่เจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร” อันหนิงหันไปมองเหลียงอวี่โหรว “วันนี้น้องหญิงว่างถึงได้แวะมาหรือ?”
แค่มองก็รู้แล้วว่าเหลียงอวี่โหรวไม่ได้มาดี ไม่รู้ว่าวันนี้มาทำอะไร
เหลียงอวี่โหรวเอื้อมมือหมายจะลูบเด็กในอ้อมแขนของอันหนิง แต่อันหนิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน “เด็กเล็กหลับไม่สนิท อย่ารบกวนเขาจะดีกว่า”
เหลียงอวี่โหรวไม่ถือสา นางยืดตัวขึ้น พลางมองด้วยสายตาแฝงเจตนาร้าย “หลับแล้วหรือ ดีเลย ท่านป้าคิดเห็นใจพี่หญิงที่ลำบากหลังคลอด”
“ทั้งยังกังวลว่าพี่หญิงจะยังไม่มีประสบการณ์ ดูแลเด็กไม่ดี จึงตั้งใจส่งน้องกับมามาหลี่มาช่วย”
“พาเด็กไปไว้ที่เรือนจิ้งถังเสียเถิด พี่หญิงก็พักฟื้นให้สบายใจ”
พูดจบเหลียงอวี่โหรวก็หันไปเรียก “มามาหลี่ ยังไม่รีบมาอุ้มเด็กไปอีก!”
มามาหลี่จึงเดินออกมาจากด้านหลังเหลียงอวี่โหรว ตรงไปหาอันหนิง “ฮูหยินใหญ่ ส่งคุณชายน้อยให้บ่าวเถิดเจ้าค่ะ”