เรือนจิ้งถัง
“ท่านป้าเจ้าคะ อวี่โหรวมาหาแล้ว” เหลียงอวี่โหรวเพิ่งก้าวเข้ามา ก็เห็นท่านป้าของตนนั่งอยู่ด้านบน มองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หยางซื่อกล่าวว่า “คุกเข่าลง”
“ท่านป้า ข้า...” เหลียงอวี่โหรวเอ่ย
“ฮูหยินรอง ท่านผู้เฒ่าให้คุกเข่าเจ้าค่ะ” มามาหลี่กล่าวย้ำด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เมื่อเห็นบรรยากาศเคร่งเครียด เหลียงอวี่โหรวก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบคุกเข่าลงทันที
หยางซื่อถามว่า “อวี่โหรว ข้าเคยเตือนอะไรเจ้าไว้ ห้ามลงมือกับคนสกุลหลี่ แล้วเจ้าล่ะ ทำอะไรลงไปอีก”
“ท่านป้า อวี่โหรวไม่ได้ทำ ข้า...” เหลียงอวี่โหรวรีบแก้ตัว
หยางซื่อตัดบท “ยังจะแก้ตัวอีก อย่าลืมว่าข้าคือผู้ดูแลจวนโหว เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำจะปิดบังข้าได้หรือ”
เหลียงอวี่โหรวพลันหมดเรี่ยวแรง ทรุดนั่งลงกับพื้น
หยางซื่อกล่าวว่า “กลับไปเสีย ห้ามออกจากเรือนเป็นเวลาครึ่งปี หากมีครั้งหน้า อย่าหาว่าท่านป้าอย่างข้าไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์”
เมื่อในห้องเหลือเพียงนายบ่าวสองคน หยางซื่อก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ดูท่าก่อนหน้านี้ข้าจะคิดผิดไป มามาหลี่ ไปเตรียมสาวใช้หน้าตาดีสองคน คืนนี้ส่งไปเรือนทิงอวี่”
“ส่วนฐานะ ให้เป็นสาวใช้ห้องหอไปก่อน”
มามาหลี่รับคำ “เจ้าค่ะ ท่านผู้เฒ่า”
มามาหลี่รู้ดีว่าครั้งนี้ท่านผู้เฒ่าโกรธคุณหนูญาติผู้น้องจริง ๆ แล้ว หากคุณหนูยังไม่รู้จักประมาณตน
ครั้งหน้าคนที่จะถูกส่งไปเรือนทิงอวี่ คงไม่ใช่แค่สาวใช้ห้องหออีกต่อไป
อันหนิงไม่ได้สนใจว่าเหลียงอวี่โหรวจะเดือดดาลเพียงใด นางเข้าสู่ชีวิตพักครรภ์อย่างเต็มตัว