เรือนทิงจู
อันหนิงตั้งใจปักผ้ากันเปื้อนเด็กในมืออย่างอดทน เดิมทีนางเองก็เย็บปักไม่เป็น
ร่างเดิมเคยเรียนมาก่อน อันหนิงจึงหยิบเข็มด้ายขึ้นมาอีกครั้งหลังพ้นช่วงอยู่ไฟ เมื่อว่างไม่มีอะไรทำ
แต่ฝีมือก็ยังแย่อยู่มาก อันหนิงทำได้เพียงอาศัยความทรงจำในหัวค่อย ๆ ฝึกฝน
“แหม พี่หญิงยังมีอารมณ์ทำงานเย็บปักด้วยหรือ ให้ข้าดูหน่อย” เหลียงอวี่โหรวบุกเข้ามาโดยไม่ได้นัดหมายอีกแล้ว
“ดูจากรูปทรงก็รู้แล้วว่าทำให้เด็กสินะ น่าเสียดายที่บ้านท่านน้าของข้ามีช่างปักผ้าอยู่มากมาย”
“ของที่พี่หญิงทำพวกนี้ เกรงว่าคงไม่มีโอกาสได้สวมใส่เสียแล้ว”
อันหนิงทำสิ่งที่กำลังทำต่อไป ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา
เหลียงอวี่โหรวมาที่นี่เพื่ออวดโดยเฉพาะ อันหนิงจะพูดหรือไม่พูดนางก็ไม่สนใจ ขอแค่ได้พูดออกไปก็พอ นางไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะไม่อิจฉา
เหลียงอวี่โหรวกล่าวว่า “พี่หญิงคงยังไม่รู้สินะ คืนนี้ในวังจะมีงานเลี้ยงใหญ่ จวนโหวเจิ้นหนานทั้งจวนได้เข้าร่วม”
“อ้อ ไม่สิ ดูข้าสิ ลืมพี่หญิงไปได้อย่างไร ต้องบอกว่าทุกคนในจวนโหวเจิ้นหนานได้เข้าร่วม ยกเว้นพี่หญิง”
“บางคนน่ะ ต่อให้แต่งเข้าจวนโหวเจิ้นหนานแล้วจะอย่างไร คนนอกก็ยังเป็นคนนอก ต่อให้พยายามแทบตายก็ยังเข้าไปเป็นคนในจวนโหวไม่ได้อยู่ดี”
“อยู่กินผัวเดียวแต่ไร้สามีทุกวัน ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม หากเป็นข้านะ คงใช้เชือกผูกคอตายไปนานแล้ว”
เหลียงอวี่โหรวแสดงละครอวดตัวอยู่คนเดียวตั้งนาน กว่าจะใกล้เที่ยงจึงรีบร้อนกลับไป