“เซียงเซียง ข้าไม่อยากลำบากอีกแล้ว ข้าอยากมีชีวิตอยู่ อยากใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย” อันหนิงพูดไป น้ำตาก็ไหลลงมาตามหางตา
“หนิงหนิง ไม่เป็นไร ข้าจะช่วยเจ้าเอง อย่างมากข้าก็ไปยืมระบบอื่นมา ข้าต้องช่วยเจ้าได้แน่”
“ไม่เป็นไรหรอกเซียงเซียง แค่เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าก็พอแล้ว” อันหนิงปลอบระบบตัวน้อยเสียงเบา
“ไม่ได้ ข้าจะไปหาทางดูก่อน ข้าไปล่ะหนิงหนิง รอฟังข่าวดีจากข้านะ”
หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าระบบจากไปจริง ๆ อันหนิงจึงเช็ดน้ำตาที่หางตา
จู่ ๆ อันหนิงก็ยิ้มเยาะตัวเอง
ฉินอันหนิง เธอก็ยังเห็นแก่ตัวเหมือนเดิม ต่อให้จริงใจต่อระบบของตัวเอง เธอก็ยังคงคิดคำนวณมันอยู่ดี
รู้สึกผิดไหม? ก็รู้สึกผิด แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อันหนิงก็ยังจะเลือกทำแบบเดิม
ตลอด 30 ปีแรกในชีวิต อันหนิงไม่เคยได้รับความรักอย่างแท้จริง
ผ่านการถูกทอดทิ้งและทรยศมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผิดหวังมามากเกินไป อันหนิงจึงเลือกที่จะรักตัวเองอย่างถึงที่สุด
ฉินอันหนิง เธอนี่มันคนเห็นแก่ตัวจริง ๆ
ระบบตัวน้อยหายไปทีเดียวถึงสามวันเต็ม บางครั้งอันหนิงก็อดเดาไม่ได้ว่าระบบหนีไปแล้วหรือเปล่า
เมื่อล้มตัวลงนอนบนเตียงรวมอีกครั้ง อันหนิงก็อดเสียใจไม่ได้ ไม่ใช่เสียใจที่แสร้งทำเป็นน่าสงสาร แต่เสียใจที่รีบร้อนเกินไป น่าจะรออีกหน่อย
รอให้ความผูกพันระหว่างระบบกับเธอลึกซึ้งกว่านี้ แล้วค่อยพูดเรื่องพวกนั้น
“หนิงหนิง เซียงเซียงที่รักของเจ้ากลับมาแล้ว คิดถึงข้าหรือเปล่า?”
“เซียงเซียง ข้าคิดถึงเจ้ามากเลย ข้านึกว่าเจ้าก็ทิ้งข้าไปแล้ว ฮือ ๆ...”
อันหนิงร้องไห้อย่างสะเทือนใจ น้ำตาที่หางตาก็ไหลออกมาได้พอดิบพอดี
“หนิงหนิง ขอโทษนะ ข้าไม่ควรไปนานขนาดนั้น ข้าจะทิ้งเจ้าไปได้อย่างไร เจ้าเป็นผู้ครอบครองระบบของข้านะ”
“ถ้าระบบหนีจากผู้ครอบครองโดยพลการ จะถูกลบหายไป เซียงเซียงไม่มีวันจากหนิงหนิงไปแน่นอน”
“ข้าก็ไม่มีวันจากเซียงเซียงไปเหมือนกัน”
ระบบที่หนีไปโดยพลการจะถูกลบหายไปอย่างนั้นหรือ ดีจังเลย
อันหนิงค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง ระบบตัวน้อยนี่ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ ถึงกับบอกเรื่องแบบนี้กับเธอ
“จริงสิหนิงหนิง คราวนี้ข้ากลับมาพร้อมของดีด้วย ตะดึง! มิติที่เจ้าอยากได้ที่สุดไงล่ะ”
ภายในมิติของระบบ เจ้าแมวส้มตัวน้อยน่ารักกำลังโบกขาสั้น ๆ กระโดดโลดเต้นอย่างสุดแรง
“มิติ นี่เป็นมิติจริง ๆ ด้วย เซียงเซียงเก่งที่สุดเลย” อันหนิงดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
อันหนิงยังดีใจได้ไม่ถึงสองวินาที เซียงเซียงก็พูดตะกุกตะกักว่า “เอ่อ คือมิตินี้ค่อนข้างเล็ก มีแค่ 0.1 ลูกบาศก์เมตรเท่านั้น”
อันหนิง: “……”
เซียงเซียง: “ถึงตอนนี้มันจะเล็กมาก แต่ก็อัปเกรดได้”
อันหนิง: “อัปเกรดเหรอ? ต้องใช้อะไรบ้าง?”
เซียงเซียง: “ทองคำ 1 เหลียงต่อ 1 ลูกบาศก์เซนติเมตร”
อันหนิงรีบคำนวณในใจอย่างละเอียด หากคิดเป็นหน่วยเมตร ก็เท่ากับทองคำ 100 เหลียงต่อลูกบาศก์เมตร
ทองคำตั้ง 100 เหลียง! คิดเสียว่า 1 เหลียงหนัก 50 กรัม 100 เหลียงก็เท่ากับ 5 กิโลกรัม หรือ 10 จินเต็ม ๆ
ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน ต่อให้คิดราคาทองคำแค่กรัมละ 500 หยวน อย่างน้อยก็ต้องใช้เงิน 2.5 ล้านหยวนต่อลูกบาศก์เมตร
เงิน 2.5 ล้านหยวน คนธรรมดาคนหนึ่งคงต้องเก็บทั้งชีวิตโดยไม่กินไม่ใช้
ตอนนี้ได้มิติเปล่า ๆ มาหนึ่งช่อง ถึงจะเล็กไปหน่อย แต่อันหนิงก็พอใจมากแล้ว
อันหนิงจึงพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอกเซียงเซียง แค่มีมิติก็ดีมากแล้วไม่ใช่หรือ? มันยังอัปเกรดได้ด้วย ค่อย ๆ ทำไปก็พอ”
เซียงเซียง: “อื้อ ข้าจะช่วยหนิงหนิงให้ได้ จริงสิ นอกจากมิติแล้ว ข้ายังเอาของอย่างอื่นกลับมาด้วย”
อันหนิง: “เซียงเซียงเก่งจัง ยังมีอย่างอื่นอีกด้วยหรือ”
เซียงเซียง: “เป็นพวกยาอะไรทำนองนั้น แต่อยาเหล่านี้ไม่ค่อยดีเท่าไร อาจช่วยหนิงหนิงไม่ได้”
อันหนิงตรวจดูในมิติของระบบอย่างละเอียด สมองหลักกำหนดไว้ว่ามีเพียงสิ่งของที่ผลิตจากร้านค้าระบบเท่านั้นถึงจะเก็บไว้ในมิติของระบบได้
อันหนิงไม่มีแต้ม จึงเปิดร้านค้าระบบไม่ได้และซื้อของไม่ได้ มิติที่ระบบมีมาให้จึงแทบไร้ประโยชน์สำหรับอันหนิง
แต่ของที่ระบบหอบกลับมาคราวนี้กลับถูกเก็บไว้ในมิติได้
โฉมงามกลายเป็นซากกระดูก มารดากับบุตรร่ำไห้ โฉมสะคราญชั่วพริบตา อันหนิงกวาดตามองคร่าว ๆ ก็เห็นว่าเป็นของมีพิษและเป็นอันตรายทั้งนั้น
เซียงเซียง: “ขอโทษนะหนิงหนิง ของพวกนี้เป็นของที่ระบบอื่นไม่ต้องการ พวกมันเห็นข้าน่าสงสารก็เลยโยนให้ข้ามาส่ง ๆ”
“คงตั้งใจเอามาทิ้งเป็นขยะด้วยซ้ำ โทษข้าที่ไร้ความสามารถเอง ยาวิเศษพวกนั้นข้าเอามาไม่ได้เลยสักอย่าง”
เซียงเซียงรู้สึกผิดมาก ใบหน้าแมวตัวเล็กหงอยเหงาไปหมด
ของที่ระบบอื่นให้ผู้ครอบครองมีแต่ยาล้างไขกระดูก ยาบำรุงร่างกาย ยาบำรุงสุขภาพอะไรทำนองนั้น
ล้วนเป็นของดีที่ช่วยบำรุงร่างกายและสุขภาพ ผู้ครอบครองแต่ละคนได้รับการดูแลจนมีผิวพรรณผ่องใส
พอมาถึงตัวเอง กลับไม่มีของดีสักอย่างให้หยิบยื่น
ระบบตัวน้อยรู้สึกผิดเหลือเกิน
อันหนิงมองยาที่อยู่ในมิติของระบบ แววตาฉายประกายวูบหนึ่ง “ไม่เป็นไรหรอกเซียงเซียง ของพวกนี้ก็ดีมากแล้ว”
เมื่อเห็นอันหนิงปลอบใจ ระบบก็ยิ่งรู้สึกผิด รีบพูดขึ้นว่า “จริงสิ ข้าตกลงกับระบบหนึ่งไว้แล้ว”
“ผู้ครอบครองของมันมีทักษะอย่างหนึ่งชื่อฝันลวงตารวงข้าวทอง มันแอบให้เรายืมมาใช้ในโลกใบเล็กนี้ได้”
“มีทักษะนี้แล้ว หนิงหนิงก็ไม่ต้องคอยเอาใจพวกผู้ชายสารเลวนั่น แค่ใช้ทักษะนี้ พวกเขาก็จะไปหาความสุขกันเอง”
“รับรองว่าพอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น พวกเขาจะจับพิรุธไม่ได้แม้แต่น้อย”
อันหนิง: “เซียงเซียง จริงหรือ? มันยอมให้เรายืมจริง ๆ หรือ?”
เซียงเซียง: “อื้อ แต่ข้าต้องไปทำงานให้มัน 20 ปีนะหนิงหนิง ตลอด 20 ปีนี้ ถ้าไม่ใช่กรณีฉุกเฉิน ข้าคงอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไม่ได้อีก”
“แต่หนิงหนิงไม่ต้องห่วง ข้าจะทิ้งเซียงเซียงหมายเลขสองไว้ให้ มันจัดการปัญหาง่าย ๆ ได้ ถึงจะไม่ฉลาดเท่าข้าก็เถอะ”
อันหนิง: “เซียงเซียง ขอบใจนะ”
เซียงเซียง: “หนิงหนิง ข้าพูดต่อไม่ได้แล้ว เจ้าหนี้ตามหาข้าอยู่ ดูแลตัวเองด้วยนะ”
เมื่อเสียงของเซียงเซียงค่อย ๆ เลือนหายไป อันหนิงก็รู้ว่าระบบของตัวเองไปทำงานใช้หนี้แล้ว
อันหนิงหยิบภาชนะเก็บมิติออกมา มันเป็นแหวนหยกวงเล็ก ๆ นางทำตามที่ระบบตัวน้อยบอก กรีดปลายนิ้วแล้วใช้เลือดผูกมัดแหวน
หลังผูกมัดแหวนหยกแล้ว อันหนิงก็เก็บมันเข้าไปในมิติที่ระบบมีมาให้
ที่นั่นเป็นที่ที่ทำหายได้ยากที่สุด ของสำคัญอย่างมิติย่อมต้องเก็บไว้ในมิติของระบบ
ช่างน่าอัศจรรย์ อันหนิง “มองเห็น” มิตินั้นได้ทันที มันเล็กจริง ๆ ขนาดพอ ๆ กับกล่องใบจิ๋วเท่านั้น
แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้อันหนิงก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก แค่นี้ก็พอแล้ว
เมื่อมีมิติแล้ว ชีวิตของอันหนิงก็สะดวกขึ้นมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนหิวอีก
แม่เล้าของหอเทียนเซียงไม่อยากให้เหล่าหญิงสาวเสียทรวดทรง จึงแทบไม่เคยปล่อยให้พวกนางกินอิ่ม
อันหนิงกับคนอื่น ๆ ยังต้องเรียนศิลปะการแสดงและฝึกเต้น เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันจึงผ่านไปพร้อมกับความหิว
แต่ละคนผอมเพรียวกันจนแทบไม่เหลือเนื้อหนัง
อันหนิงไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาเสียเลย เธอเติบโตมาในสถานสงเคราะห์เด็ก เด็ก ๆ ขยับตัวกันมากจึงโตเร็ว
สถานสงเคราะห์จัดเวลาอาหารไว้แน่นอน ยังไม่ถึงเวลาก็ไม่มีอะไรให้กิน
อันหนิงรู้ดีเหลือเกินว่าความหิวเป็นอย่างไร
หลังฝึกเต้นของวันนี้เสร็จ อันหนิงตั้งใจจะชวนหงโต้วกลับห้องด้วยกัน แต่กลับเห็นนางแอบเดินไปทางลานหลังเรือน
หงโต้วเป็นคนใจกล้าบ้าบิ่นอยู่เสมอ อันหนิงกลัวว่านางจะก่อเรื่อง จึงเดินตามไปเงียบ ๆ
หงโต้วเดินหลบ ๆ ซ่อน ๆ มุ่งหน้าไปทางลานหลังเรือน โชคดีที่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ จึงไม่มีคนในลานหลังเรือนมากนัก
อันหนิงตามหงโต้วไปจนถึงลานเล็ก ๆ อันเงียบเหงาแห่งหนึ่ง
อันหนิงมีเรื่องให้เรียนรู้มากมาย ปกติจึงไม่ค่อยใส่ใจเรื่องอื่น
เพราะอย่างนั้น อันหนิงจึงไม่เคยมาที่ลานหลังเรือนของหอเทียนเซียงจริง ๆ
อันหนิงกวาดตามองไปรอบ ๆ ลานเล็ก ๆ แห่งนี้ทรุดโทรมมาก ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงหงโต้วพูดขึ้น