ชาติก่อนเจ้าของร่างเดิมยังเป็นสาวพรหมจรรย์จนกระทั่งตาย จ้าวเหวินกวงไม่เคยแตะต้องนางเลยสักครั้ง ฮูหยินโหวกลับตำหนิเจ้าของร่างเดิมที่ไม่ยอมมีบุตรชายให้สักที ถึงขั้นบังคับยกลูกชายของเหลียงอวี่โหรวมาไว้ใต้ชายคาของนาง
ชาติที่แล้วเจ้าของร่างเดิมไม่มีอะไรเลย นอกจากตำแหน่งฮูหยินซื่อจื่อ สุดท้ายก็ตรอมใจตาย
เมื่อรับความทรงจำเสร็จ อันหนิงเงยหน้ามองผ้าแพรแดงที่ประดับเต็มห้อง คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายก่อนแต่งงาน พรุ่งนี้นางก็ต้องออกจากจวนแม่ทัพแล้ว
เมื่อนึกถึงสินเดิมที่ดูหรูหราแต่ไร้ประโยชน์ของเจ้าของร่างเดิมในชาติก่อน อันหนิงก็ลุกพรวดขึ้นทันที มารดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าของร่างเดิมนำสินเดิมก้อนโตมาที่จวนแม่ทัพ จะปล่อยให้คนอื่นได้ประโยชน์ไปได้อย่างไร
อันหนิงย่องออกไปยังห้องด้านนอก หยิบเสื้อผ้าธรรมดามาเปลี่ยน แล้วพ่นควันยาสลบใส่ซูฉี สาวใช้คนสนิทของเจ้าของร่างเดิม พอเห็นอีกฝ่ายหลับสนิทไม่รู้เรื่องแล้ว อันหนิงจึงออกจากห้องไป
อันหนิงอาศัยความทรงจำเดินไปยังห้องเก็บฟืนหลังเรือน ก่อนหยิบน้ำมันถั่วเหลืองที่เก็บไว้ในมิติออกมา แล้วสาดใส่กองฟืนอย่างแรง
ไม่นานนัก เมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชน อันหนิงก็ตะโกนเสียงดังว่า “ช่วยด้วย! ไฟไหม้ห้องเก็บฟืน!” นางวิ่งพลางร้องตะโกน รับรองว่าทั่วทั้งจวนแม่ทัพต้องได้ยินแน่
เมื่อเห็นทุกคนกรูกันหิ้วถังน้ำไปยังเรือนหลัง อันหนิงก็หันหลังวิ่งไปยังคลังเก็บของทันที
หน้าคลังไม่มีใครอยู่จริง ๆ อันหนิงหยิบลวดเหล็กออกมาจากมิติ ใช้แหย่ไม่กี่ทีก็ปลดล็อกประตูได้
หลายสิบปีที่ผ่านมา อันหนิงไม่ได้เรียนแค่วิชาแพทย์ ในหอนางโลมมีคนจากหลากหลายวงการอยู่มากมาย แค่จ่ายเงินสักหน่อย พวกเขาก็ยอมสอนความรู้พื้นฐานให้