นางคณิกา 9
หงโต้วเอ่ยว่า “พี่สาว เรื่องที่ข้ารู้ก็มีแค่ฝูหรงนั่นแหละที่โง่ แม่ของนางบอกให้เอาเงินทั้งหมดกลับบ้าน นางก็ยกให้แม่ไปจริง ๆ ไม่เก็บไว้ให้ตัวเองสักนิด”
“บอกว่าจะเก็บเงินไว้ไถ่ตัวให้นาง นางก็เชื่อจริง ๆ ด้วย สาว ๆ ที่เข้ามาในหอนางโลมแล้ว จะออกไปได้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน”
อันหนิงมองแววตาหม่นหมองของหงโต้ว ไม่รู้จะปลอบนางอย่างไร ดูท่าตอนนี้หญิงสาวคงเริ่มเข้าใจแล้ว
การออกจากหอเทียนเซียงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ
อันหนิงตบไหล่หงโต้วเบา ๆ “อย่าคิดมากเลย ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ ซ่อนเงินให้มิดชิด อย่าให้แม่เล้าหาเจอเชียว”
หงโต้วตอบว่า “ข้ารู้แล้ว พี่สาว”
ครึ่งเดือนต่อมา สาวใช้น้อยมาที่ห้องแล้วเรียกอันหนิง บอกว่าพ่อแม่กับพี่สะใภ้ของนางมาแล้ว
ที่ประตูหลัง อันหนิงเห็นพ่อแม่ในความทรงจำทันที ผ่านมาตั้งหลายปี ในที่สุดพวกเขาก็ยอมมาพบหน้านางเสียที
เมื่อหลี่ซื่อเห็นอันหนิงก็แทบไม่อยากเชื่อ เด็กหญิงตัวเล็กผอมแห้งผมเหลืองในความทรงจำ กลับเติบโตเป็นคนละคนในวันนี้
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านนี้คงเป็นพี่สะใภ้ใหญ่สินะ ข้าได้ยินพี่ชายพูดถึงท่านอยู่บ่อย ๆ” อันหนิงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน
พี่สะใภ้ใหญ่หลี่ไม่ลืมจุดประสงค์ที่พวกนางมาในวันนี้ รีบกระตุกแขนเสื้อหลี่ซื่อ
หลี่ซื่อฝืนยิ้มออกมา “เฮ้อ พริบตาเดียวต้าหยาก็โตขนาดนี้แล้ว แม่ดีใจจริง ๆ”
พูดพลางแสร้งยกมือแตะหางตา พ่อหลี่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็ทำสีหน้าดีใจตามไปด้วย