หงโต้วผลักอันหนิงไปข้างหน้า ส่งนางไปทางเฉินเซิง
อันหนิงเดินเข้าไปหาเฉินเซิงอย่างมีความสุข «คุณชายเฉิน ท่านมาแล้ว»
«ข้า... ข้ามาแล้ว» แววตาของเฉินเซิงหลุกหลิกเล็กน้อย คล้ายไม่กล้าสบตาอันหนิง
อันหนิงทำราวกับไม่สังเกตเห็นอะไร พาเฉินเซิงเข้าไปในห้องของตน
«คุณชายเฉิน ข้าเตรียมขนมดอกท้อที่ท่านชอบไว้ให้โดยเฉพาะ รีบลองชิมสิ» อันหนิงหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ยื่นไปจ่อริมฝีปากของเฉินเซิง
«ได้ ข้าลองชิม» เฉินเซิงกินขนมดอกท้อชิ้นโปรดที่เมื่อก่อนตนชอบนักอย่างไร้รสชาติ
«เป็นอย่างไรบ้าง? อร่อยไหม?»
«หา? อร่อย อร่อย»
อันหนิงเอนศีรษะพิงไหล่เฉินเซิงเบา ๆ «คุณชายเฉิน ท่านเป็นอะไรไปหรือ?»
เฉินเซิงลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนทำใจหลับตาลง เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็ค่อย ๆ ดันอันหนิงออก แล้วหยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งจากแขนเสื้อ ใส่ลงในมือของนาง
«อวี้เอ๋อร์ ข้าช่วยไถ่ตัวเจ้าไม่ได้แล้ว ตั๋วเงินพวกนี้เก็บไว้ให้เจ้า ดูแลตัวเองให้ดี ต่อไปก็ลืมข้าเสียเถอะ»
พูดจบ เฉินเซิงก็ลุกขึ้นทันที แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
เมื่อออกจากหอเทียนเซียงแล้ว เฉินเซิงจึงหันกลับไปมอง ก่อนหน้านี้มีใครบางคนส่งจดหมายไปให้อาจารย์ บอกว่าเขาหลงใหลสตรีในหอนางโลมจนทำตัวไม่สมฐานะบัณฑิต
พออาจารย์รู้เรื่องก็เรียกเขาไปพบในทันที เฉินเซิงเคารพอาจารย์มาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่กล้าปิดบังอะไรจากอาจารย์
เขายังเล่าเรื่องที่คิดจะไถ่ตัวอวี้เอ๋อร์ด้วย อาจารย์พลันโกรธเกรี้ยว สั่งให้เขาตัดใจจากความคิดนี้เสีย
หากเขาไม่ยอมฟัง อาจารย์ก็ไม่ขัดข้องที่จะเขียนจดหมายแจ้งเรื่องนี้ไปถึงบิดามารดาที่บ้าน