อันหนิงยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเสี่ยวเฉ่าเบา ๆ “ไม่เสียเวลาเลย จังหวะกำลังพอดี เจ้าตัวแสบ เอาละ ไปเล่นเองเถอะ”
“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเฉ่าตอบอย่างร่าเริง พลางเก็บค่าเดินธุระของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะวิ่งปรู๊ดหายลับไป
ในหอเทียนเซียง นอกจากหญิงสาวที่คอยรับแขกแล้ว ยังมีคนคอยทำงานจิปาถะอีกจำนวนหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นเด็กสาวหน้าตาธรรมดา เสี่ยวเฉ่าก็เป็นหนึ่งในนั้น
อันหนิงเตรียมแผนการครั้งนี้มานาน ตอนนี้ในที่สุดก็ได้เห็นผลลัพธ์แล้ว
หลี่หย่งถลำลึกอยู่ในบ่อน ส่วนตอนนี้ตระกูลหลี่ก็ไม่มีเงินให้หยิบยืมอีกแล้ว คนเปิดบ่อนพนันไม่มีทางพูดจาด้วยดี จุดจบที่รอพวกเขาอยู่มีแต่บ้านแตกสาแหรกขาด
เมื่อแม่เล้ากำชับคนในหอเทียนเซียงแล้ว ต่อไปคนตระกูลหลี่ก็ยากจะเข้าใกล้ที่นี่ อันหนิงจึงถือว่าตัดขาดจากคนบ้านนี้ได้อย่างหมดจด
เมื่อนึกถึงชะตากรรมของเด็กสาวในชาติก่อน อันหนิงก็คิดว่าคนตระกูลหลี่สมควรแล้ว
ชาติก่อนเด็กสาวใจอ่อน แม้พ่อแม่จะขายนางเข้าโรงคณิกาไปแล้ว แต่นางก็ยังคงมีความหวังกับครอบครัว
เงินที่ได้จากการขายตัวครั้งแล้วครั้งเล่าของเด็กสาว ทำให้กล่าวได้ว่าตระกูลหลี่เจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างรวดเร็ว ถึงกับย้ายบ้านเข้าไปอยู่ในตัวอำเภอ
ลูกชายของพี่สะใภ้ใหญ่หลี่ก็อาศัยเงินที่น้าสาวขายตัวได้ สอบติดบัณฑิตซิ่วไฉ ตระกูลหลี่หลุดพ้นจากชะตากรรมชาวนาจับจอบอย่างสิ้นเชิง
แต่สุดท้ายล่ะ? เมื่อเด็กสาวล้มป่วยและต้องใช้เงินรักษา คนตระกูลหลี่กลับหันหลังให้ไม่ไยดี