หญิงสาวชุดแดงพาคนหลายคนจากไป อันหนิงเองก็หันหลังเดินกลับ เวลาใกล้จะหมดแล้ว ถึงเวลากลับเสียที
ผ่านไปครู่หนึ่ง แม่เล้าก็พาหญิงวัยราวสี่สิบปีคนหนึ่งเข้ามาในห้อง «พี่หญิงเชิญเลือกดูได้ตามสบาย»
«หญิงสาวที่ข้าพามาล้วนอยู่ที่นี่แล้ว พี่หญิงเป็นเจ้าของหอว่านฮวา ข้าก็อาศัยสถานที่ดี ๆ ของท่าน จึงมีที่ให้จัดวางหญิงสาวเหล่านี้»
«ไม่ทราบว่าท่านโหวเหวินอันต้องการหญิงสาวแบบใดหรือ? น้องสาวคนนี้ไม่ได้กล่าวเกินจริง หญิงสาวกลุ่มนี้ที่ข้าพามา ทั้งรูปโฉมและความสามารถล้วนเป็นเลิศ รับรองว่าพี่หญิงต้องพอใจ»
ที่แท้แม่เล้าคนนี้ไม่ใช่เจ้าของหอว่านฮวา หญิงที่เพิ่งเข้ามาต่างหากที่เป็นเจ้าของ
แท้จริงแล้วแม่เล้าเป็นคนจัดหาหญิงสาวให้หอว่านฮวา ในเมื่อหอว่านฮวาเป็นหอนางโลมอันดับหนึ่งของเมืองหลวง
แต่ละวันมีคนมาเสพสุขที่นี่ไม่รู้ตั้งเท่าไร หากอาศัยหอว่านฮวาฝึกฝนหญิงสาวเองทั้งหมด จะมีจำนวนพอได้อย่างไร
จึงมีคนอย่างแม่เล้าเกิดขึ้น นางฝึกฝนหญิงสาวด้วยตนเองแล้วขายให้หอว่านฮวา แบบนี้ก็ทำเงินได้ก้อนโตเช่นกัน
«ที่แท้ก็ท่านโหวเหวินอัน» อันหนิงพึมพำเสียงเบา
«น้องสาวรู้จักคนผู้นี้หรือ?» เหมยเซียงยืนอยู่ข้างอันหนิง แม้อันหนิงจะพูดเบา แต่ก็ยังได้ยิน
«มะ...ไม่มีอะไร» แก้มอันหนิงแดงระเรื่อ ถ้อยคำยังฟังดูติดขัดเล็กน้อย
ถึงอันหนิงจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่สายตากลับจับจ้องไปทางแม่เล้าอยู่ตลอด สีหน้าดูเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง