“ไม่ไป!”
เฉินโม่กุมบาดแผลที่นิ้วขาด ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ภารกิจของผมเสร็จแล้ว ผมรอคุณอยู่ตรงนี้ก็พอ”
พูดบ้าอะไร ใครจะยอมกลับเข้าไปอีก ทั้งที่เพิ่งหนีตายออกมาได้อย่างหวุดหวิด
ถ้ากลับไปอีกก็ไม่ต่างอะไรกับคนสมองมีปัญหาแล้วหรือไง
เจ้าลายืนสองขาหลัง ใช้ขาหน้าทั้งสองข้างเท้าเอว
ดวงตาของมันหรี่ลงเล็กน้อย
“ข้อแรก เผื่อไอ้หนูอย่างแกโกหกฉันเมื่อกี้เพื่อเอาตัวรอด แล้วหลอกให้ฉันช่วยล่ะ?”
“ถ้ากฎนั่นเป็นเรื่องโกหก พ่อเข้าไปคนเดียวก็เท่ากับยกชีวิตให้มันฟรี ๆ น่ะสิ”
“ถ้าจะตาย เราก็ตายด้วยกัน บนทางสู่นรกจะได้มีเพื่อนร่วมทาง”
เจ้าลาพูดไปพลางยกคอเสื้อด้านหลังของเฉินโม่ขึ้น
เรี่ยวแรงมหาศาลถาโถมเข้ามา
ร่างของเฉินโม่ถูกยกขึ้นจากพื้นอย่างไม่อาจขัดขืน
เท้าทั้งสองลอยจากพื้น เขาห้อยต่องแต่งเหมือนกระสอบป่านเก่า ๆ ที่ถูกยกขึ้นมา
“ปล่อยผม!”
เฉินโม่ดิ้นรน
แต่ร่างกายที่ฤทธิ์ยายังไม่หมด
ทำได้เพียงกระตุกไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรงกลางอากาศ
“อยู่นิ่ง ๆ!”
ชื่อชื้อด่าอู้อี้คำหนึ่ง
แล้วลากเฉินโม่มุ่งหน้าไปทางคลินิก
“ข้อสอง และสำคัญที่สุด”
“แผนของพ่อน่ะ ขาดแกไปไม่ได้จริง ๆ”
“เดี๋ยวเข้าไปแล้วก็ทำตัวให้ฉลาดหน่อย เข้าใจไหม!”
เฉินโม่ยังไม่ทันได้ตอบ
ชื่อชื้อก็หิ้วเขามาถึงหน้าประตูแล้ว
ก้าวกลับเข้าไปในเงามืดนั้นอีกครั้ง
“เอี๊ยด—”
ชื่อชื้อไม่ลังเลแม้แต่น้อย ลากเฉินโม่เข้าไปในคลินิก
มันปล่อยกีบ เฉินโม่ก็ร่วงตุ้บลงกับพื้น
มันยืนด้วยขาหลัง เท้าเอวด้วยขาหน้าทั้งสองข้าง แล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อม
เฉินโม่มึนงงไปหมดเพราะถูกทุ่มลงพื้น