ฉึก!
มีดผ่าตัดฟันนิ้วนางกับนิ้วก้อยของเฉินโม่ขาดอย่างแม่นยำ
นิ้วทั้งสองกลิ้งตกจากไหล่ของเฉินโม่
แค่ชั่วขณะนี้!
จังหวะที่ยกมือขวาขึ้นปัดป้อง
กลายเป็นโอกาสหนีเพียงครั้งเดียวของเฉินโม่
อาศัยแรงเฮือกสุดท้าย
เฉินโม่พุ่งตัวไปข้างหน้า
ร่างกระแทกพื้นซีเมนต์หน้าคลินิกอย่างแรง
แสงแดดส่องลงบนร่างของเฉินโม่
เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้พบมานาน
แต่เฉินโม่ยังไม่ทันได้ดีใจ
ก็พบว่าขาทั้งสองข้างยังอยู่ในเงามืดของคลินิก
แสงแดดตัดผ่านขาทั้งสองข้างของเฉินโม่
แบ่งเขตแดนออกจากกันอย่างชัดเจน
ร่างท่อนบนอาบไล้ด้วยแสงอุ่น คือชีวิต
ร่างท่อนล่างยังถูกจองจำอยู่ในเงาเย็นเยียบ คือความตาย
เฉินโม่ดิ้นรนสุดกำลัง
ใช้ศีรษะถูไถพื้น พยายามคลานออกจากเงามืด
แต่ฤทธิ์ยาชาได้แผ่ซ่านเข้าสู่เส้นประสาทของเขาจนหมดสิ้นแล้ว
ทั่วทั้งร่างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
เรี่ยวแรงหมดสิ้น
ภายในคลินิก หมอเวินยืนอยู่ไม่ไกลจากเงามืด
เขาไม่ได้ตามมาซ้ำ เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ไอสีดำแผ่ออกจากร่างของเขา
บิดเบี้ยวใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนให้ผิดรูป
เขาค่อย ๆ ก้าวเท้า
ก้าวหนึ่ง
แล้วอีกก้าวหนึ่ง เดินตรงมาหาเฉินโม่
เป้าหมายของเขา
คือขาทั้งสองข้างของเฉินโม่ที่หนีออกมาไม่พ้น!
เฉินโม่ตะกุยพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
ใบหน้าถูไถจนเลือดไหลอาบ
เขาเงยหน้ากวาดตามองรอบ ๆ
ในที่สุด ตรงมุมหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
ก็เห็นสีชมพูฉูดฉาดสะดุดตา!