รถดัมพ์สีน้ำเงินแล่นกระเด้งกระดอนไปตามถนนสายเล็ก ๆ ชานเมืองฝาน....
หิมะยังไม่หยุดตก
นับตั้งแต่สิ่งนั้นถูกปลุกให้ตื่น เกล็ดหิมะก็ยิ่งตกหนักและถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
เมืองฝานทั้งเมืองราวกับอาณาจักรที่ถูกหิมะและน้ำแข็งปกคลุม
เฉินโม่หายใจแผ่วเบา นอนนิ่งอยู่ในกระบะท้ายรถ
ตรงหัวไหล่ซ้ายที่ถูกแท่งน้ำแข็งแทงทะลุ มีรูเลือดทะลุไปอีกด้าน
เลือดจับตัวแข็งเพราะไอหนาว กลายเป็นผลึกน้ำแข็งสีแดงคล้ำล้อมรอบบาดแผล
“พี่โม่? คุณเฉินโม่? ยังรู้สึกตัวอยู่ไหมคะ?”
เสียงของหลี่เสียจากลำโพงรถดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แฝงความร้อนใจที่จงใจปั้นแต่งขึ้นมาหลายส่วน
ไม่มีเสียงตอบกลับแม้แต่น้อย.....
ภายในรถเงียบจนน่ากลัว มีเพียงเสียงล้อบดผ่านหิมะใหม่ดังเอี๊ยดอ๊าด
ผ่านไปอีกหลายนาที เสียงอ่อนโยนของหลี่เสียเริ่มสั่นเครือ
“คุณเฉินโม่... ถ้ายังไม่ตอบ... ฉันจะ... ฉันจะจอดรถแล้วนะคะ...”
ชายที่นอนอยู่ในกระบะท้ายยังคงไร้เสียงตอบ
ราวกับศพ นอนนิ่งไม่ไหวติง ริมฝีปากซีดเผือดจนน่าตกใจ
เอี๊ยด—
ชื่อชื้อหมายเลขสองเลี้ยวเข้าไปในตรอกมืดสลัว ก่อนค่อย ๆ จอดสนิท ไฟหน้าดับ เครื่องยนต์หยุดทำงาน
..........
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง รถดัมพ์สีน้ำเงินถูกหิมะปกคลุมจนมิด กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสมบูรณ์
“คุณเฉินโม่...?”
หลี่เสียลองเรียกอีกครั้ง
ยังคงมีเพียงความเงียบงัน
ไอสีดำสายหนึ่งค่อย ๆ ซึมออกมาจากแผงควบคุมกลางรถ บิดตัวกลางอากาศแล้วประกอบร่างขึ้น
สุดท้ายก็กลายเป็นใบหน้าสีดำขนาดเท่าฝ่ามือ
นั่นคือหลี่เสีย!