ชั้น 3 ของห้างสรรพสินค้า
เฉินโม่จ้องหนวดที่ทะลักออกจากรังไหมเขม็ง
ไม่ได้การแล้ว เจ้านี่กำลังจะออกมา!
ต้องทำอะไรสักอย่าง
ถ้ามันออกมา ทั้งเขาและชื่อชื้อไม่มีใครหนีรอดแน่!
เสียงกรีดร้องกับเสียงโลหะเสียดสีกันดังมาจากชั้นล่าง
การต่อสู้ทางฝั่งชื่อชื้อเห็นได้ชัดว่ากำลังจะสิ้นสุดลง
จะหนีไปทั้งอย่างนี้หรือ?
เขาไม่ยอม
ต้าเหนียวถูกเล่นงานจนไม่รู้เป็นตายร้ายดี เสี่ยวหย่าก็เสี่ยงชีวิตถ่วงเวลา
ตัวเขาเองใช้พลังจนหมดสิ้น แม้แต่มีดผ่าตัดที่เวินหลีทิ้งไว้ก็ยังบิ่นเป็นรอยแหว่ง
คาดว่าหลินลู่กับพวกคงพาขบวนรถออกไปแล้ว
เสี่ยงชีวิตมาถึงขนาดนี้
ถ้าจะทิ้งทุกอย่างไปแบบนี้ เขาก็ไม่ใช่เฉินโม่แล้ว
เฉินโม่มองจักจั่นเหมันต์ที่บินวนอยู่รอบตัว
แล้วเริ่มเค้นพลังเหนือธรรมชาติอันน้อยนิดที่ฟื้นคืนมาในร่างออกมา
อัดมันทั้งหมดลงในมีดผ่าตัดสีเงินที่พังยับเยินในมือ
ใครกล้าขวางทางฉัน
ต่อให้ต้องตาย!
วันนี้ฉันก็จะกัดเนื้อมันออกมาสักชิ้นให้ได้!
“กร๊อบ”
เสียงรังไหมแตกดังขึ้นอีกครั้ง
หัวจักจั่นเหมันต์ขนาดมหึมาค่อย ๆ โผล่ออกมาจากรัง
ทันทีที่หัวจักจั่นเหมันต์ยื่นพ้นออกมา
เฉินโม่ก็ขยับ เขาเหวี่ยงมีดผ่าตัดที่พังยับเยินในมือ ซึ่งอัดพลังเหนือธรรมชาติหยดสุดท้ายไว้เต็มที่
ขว้างใส่รังไหมยักษ์สุดแรง!
คมมีดฉีกกระแสลมหนาว กลายเป็นแสงสีเงิน พุ่งตรงไปยังรังไหมสีขาวอย่างรวดเร็ว
“ฉึก!”
แสงสีเงินปักเข้าไปในรังไหมยักษ์อย่างแม่นยำ จมลึกเข้าไปเกือบ 3 เซนติเมตร
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เฉินโม่ก็ฝืนยืนต่อไม่ไหว ร่างอ่อนยวบ เขากลิ้งล้มลุกคลุกคลานวิ่งลงไปชั้นล่าง