ท่าทางกวาดชั้นวางสินค้าอย่างบ้าคลั่งของชื่อชื้อหยุดชะงักกะทันหัน
หูลาอันห้อยปรกตั้งชันขึ้นในพริบตา
ขาลาอวบใหญ่หยุดเคลื่อนไหว มันฝรั่งทอดในมือร่วงลงพื้นดังแปะ
ฟันหน้าซี่ใหญ่ที่กำลังเคี้ยวมันฝรั่งทอดอยู่ในปากลาก็หยุดนิ่งไปด้วย
มันหันกลับไปมองบันไดตรงหัวมุมที่เชื่อมจากชั้นหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ตขึ้นไปชั้นสองอย่างช้า ๆ
ในเวลาเดียวกัน
เฉินโม่ที่กำลังยัดเหล้ากับบุหรี่ใส่ถุงก็หยุดมือ
พลังพิเศษในร่างกำลังปั่นป่วน
มีบางอย่างกำลังลงมาจากทางบันได
มีเพียงหูยาหยาที่ยังคงกอดลังน้ำแร่ด้วยแววตาเหม่อลอย แล้วยกขึ้นรถต่อไป
เธอยังจมอยู่ในความรู้สึกซับซ้อนจากการถูกเพื่อนสนิทหักหลัง แต่กลับได้รับความช่วยเหลืออย่างไม่คาดฝัน
บริเวณปากบันไดเงียบสนิท
หลอดไฟเหนือศีรษะกะพริบถี่รัว
“กึก กึก กึก”
ชายคนหนึ่งในชุดสูทเนี้ยบกริบค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืด แล้วหยุดยืนตรงปากบันได
ชายคนนั้นดูอายุราวสามสิบกว่า ผมหวีเรียบไร้ที่ติ แสกกลางตามสมัยนิยม
มือซ้ายถือกระบอกเก็บความร้อนสีดำ กลิ่นหอมจาง ๆ ของเก๋ากี้ลอยออกมาจากปากกระบอก
เขายืนนิ่งอยู่บนขั้นบันไดสุดท้าย กวาดตามองภายในร้านอย่างสงบ ก่อนจะเห็นพนักงานขายที่ติดคาอยู่บนกำแพง
จากนั้นก็จ้องชื่อชื้อกับเฉินโม่เขม็ง
เฉินโม่ไม่พูดอะไร เขาเหลือบมองลาแวบหนึ่ง
ความเจ้าเล่ห์และท่าทีไม่ยี่หระบนใบหน้าของลาในตอนนี้หายไปแล้ว
แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ไอ้หนู เริ่มยุ่งยากแล้ว”
“สัตว์กลายพันธุ์ระดับสอง เหมือนฉันเลย ฝีมือน่าจะพอ ๆ กัน”
เฉินโม่ได้ยินแล้วสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิม