หิมะโปรยปรายบดบังเมืองกลางหุบเขา แสงโคมระยิบระยับส่องกระทบเกล็ดหิมะพร่างพราย
เงาร่างของเมืองเล็ก ๆ ปรากฏเลือนรางท่ามกลางพายุหิมะ
ขบวนรถผานสือค่อย ๆ จอดลงที่ปากทางเข้าเมือง
กู้เฉินซานกระโดดลงจากรถกระบะขนส่ง แล้วกวักมือเรียกคนที่ตามมา
เพื่อความปลอดภัย กู้เฉินซานเรียกชายฉกรรจ์ทั้งหมดในรถออกมาด้วย
ทั้งที่รู้ดีว่าคนธรรมดาไม่มีทางตอบโต้สิ่งประหลาดได้เลย
แต่ยิ่งมีคนมาก โอกาสรอดก็มากขึ้นไม่ใช่หรือ
「เหล่าหวัง อาเป้า ต้าหลิว... พวกนายตามฉันเข้าไป」
ชายฉกรรจ์หลายคนที่ซูบผอมจนหน้าเหลือง ถือท่อนเหล็กกับมีดฟันทยอยลงจากรถ
เสิ่นชิงเหอขยับเข้าไปกระซิบกำชับกู้เสี่ยวสือสองสามประโยค ก่อนค่อย ๆ กลับเข้าไปในรถ
กู้เสี่ยวสือเห็นหานหนิงปิงลงจากรถเบนท์ลีย์
เขารีบวิ่งเข้าไปหา
「คุณหาน อย่าเข้าไปเลยครับ อันตรายเกินไป」
แก้มของเด็กหนุ่มแดงระเรื่อ พูดจาติดขัดอยู่บ้าง
หานหนิงปิงค่อย ๆ ถอดหน้ากากออก เผยใบหน้างดงามชวนตะลึง
เธอยิ้มบาง ๆ ให้กู้เสี่ยวสือ
「ฉันก็ต้องการเสบียงเหมือนกัน อยากช่วยด้วยน่ะ」
พอเห็นรอยยิ้มบาง ๆ ของหานหนิงปิง แก้มกู้เสี่ยวสือก็ยิ่งแดง เขาอ้าปากอย่างทำอะไรไม่ถูก
「ถ้าอย่างนั้นคุณหานตามผมไว้นะครับ เดี๋ยวผมปกป้องคุณเอง」
「นายท่าน... จะไปจริง ๆ เหรอคะ」
เฉินโม่ไม่ได้ตอบหลี่เสียตรง ๆ เขาหยิบมีดพร้าถางภูเขาขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ลงจากรถ
「เดี๋ยวตอนคนอื่นไม่ทันสังเกต เธอไปคอยช่วยฉันที่ตรอกตรงนั้น」
หลังลงจากรถ เฉินโม่กวาดตามองหานหนิงปิง
หญิงสาวกำลังมองกู้เสี่ยวสือ แววตาฉายความขบขันวูบหนึ่ง
กู้เฉินซานนำหน้าทุกคน เดินเข้าสู่เมืองเล็ก ๆ
........
ภายในเมือง
เงียบจนชวนขนลุก
ร้านค้าริมถนนปิดสนิท
ป้ายริมทางถูกหิมะหนาปกคลุม