ดอกสาลี่ผลิบานสะพรั่งไกลสุดสายตา ปุยหลิวปลิวว่อนร่วงโรย
ยามเช้าตรู่ บนถนนไร้ชื่อที่ทอดจากเมืองฝานไปยังเมืองถัว
หิมะยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย
เฉินโม่เก็บท่าสุดท้ายของการออกกำลังกายลง
แล้วกลับขึ้นไปบนรถดัมพ์
เขาล้วงเขี้ยวท่อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
มันคือวัสดุจากวัตถุพิสดารที่มนุษย์หน้าหมาทิ้งไว้เมื่อคืน
【เขี้ยวของมนุษย์หน้าหมา】
วัสดุวัตถุพิสดารระดับหนึ่ง ของชิ้นเดียวที่หลงเหลือจากมนุษย์หน้าหมาซึ่งเป็นตัวประหลาดระดับหนึ่งอ่อนแอตัวนั้น ก่อนสลายหายไป
หมายเหตุ: หลังถูกวัตถุพิสดารรถดัมพ์พุ่งชนจนบาดเจ็บสาหัส ก็ถูกผู้เหนือมนุษย์สามคนรุมสังหาร หมัดของผู้แบกขุนเขาคือสิ่งสุดท้ายที่มันได้เห็นก่อนตาย
เฉินโม่หันหลัง โยนเขี้ยวลงในกระสอบป่านขาด ๆ
ของในกระสอบเต็มใบล้วนเป็นวัสดุวัตถุพิสดาร ไม่ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของเขาแม้แต่น้อย
.........
ใกล้เที่ยง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นบนพื้นหิมะ
กลิ่นหอมสดชื่นจาง ๆ ของพืชพรรณยังคงลอยมา
เธอนั่งลงข้างเฉินโม่ ดวงตากระจ่างใสจับจ้องเขาไม่วางตา
“ดูเหมือนคุณจะแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วนะ”
เฉินโม่ไม่สนใจหานหนิงปิง สายตายังคงจับจ้องแนวภูเขาหิมะที่ทอดยาวอยู่ไกล ๆ
“ถ้าก่อนฉันตาย ลาตัวนั้นยังไม่โผล่มาล่ะ?” เขาอดถามออกมาไม่ได้
หานหนิงปิงหัวเราะเบา ๆ เสียงใสกังวาน