......
ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ต
“พี่! พี่!”
กู้เสี่ยวสือร้องไห้จนแทบขาดใจ เสียงแหบพร่า
ร่างกำยำของกู้เฉินซานยืนขวางอยู่ตรงหน้า เงาของเขาบดบังใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูกของกู้เสี่ยวสือ
แขนซ้ายของเขาถูกกระชากจนขาด แผลใต้ผิวหินเผยให้เห็นเศษกระดูกอย่างชัดเจน
ขาซ้ายบิดงอไปข้างหน้าและหักพับ ร่างกายแทบทรงตัวไม่อยู่
บนพื้นไม่ไกลนัก มีมนุษย์ไร้หน้าตาอีกตัวหนึ่ง หน้าตาเหมือนกับตัวที่เฉินโม่พบไม่มีผิด
สัตว์ประหลาดที่ถูกหมัดหนักของเขาซัดจนเต็มไปด้วยรอยยุบ
บัดนี้กำลังลุกขึ้นจากพื้นอย่างเชื่องช้า ด้วยท่าทางที่ขัดต่อหลักฟิสิกส์
ใต้ผิวหน้าที่ไร้โฉมหน้า คล้ายมีเค้าร่างกำลังคำรามให้เห็นราง ๆ
มันค่อย ๆ เดินเข้ามาหาทั้งสองคน
กู้เฉินซานในฐานะผู้เหนือมนุษย์รู้ดีว่ามนุษย์ไร้หน้านั้นแข็งแกร่งเพียงใด
คนที่เขาพามาคราวนี้คงต้องมาตายกันหมดที่นี่
“เข้ามาเลย!”
กู้เฉินซานคำราม พลางยกมือขวาที่ยังเหลืออยู่ขึ้น
“เพียะ”
ไฟดับลง
ท่ามกลางความมืด มีเสียงกระแทกทึบหนักดังขึ้น ตามด้วยเสียงครางอู้อี้
เมื่อไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาข้างหนึ่งของกู้เฉินซานหายไป บนแผ่นหลังมีบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกเพิ่มขึ้นมาอีกแผล
เขาหอบหายใจอย่างหนัก ผิวหนังที่กลายเป็นหินเต็มไปด้วยรอยแตก
เลือดไหลไปตามพื้นใต้เท้า ค่อย ๆ แผ่กระจายเป็นแอ่งเล็ก ๆ
กู้เสี่ยวสือนั่งทรุดอยู่ข้างกู้เฉินซาน น้ำตาอาบหน้า น้ำมูกเลอะเทอะไปหมด
“พี่... พวกเราต้องตายกันหมดแน่... ตายกันหมด...”
“เป็นความผิดของผมเอง คุณหนูหานบอกว่าเสบียงหมดแล้ว ผมถึงเสนอให้เข้ามาค้นหาเสบียง”