เขตที่พักอาศัยทางตะวันออก
ซูเชี่ยนกับเสี่ยวหย่าซึ่งเพิ่งแยกจากกันหลังสิ้นสุดการพึ่งพาอาศัยกัน กำลังขนเสบียงยัดใส่ท้ายรถเอสยูวี
แม้เสบียงในเขตที่พักอาศัยแห่งนี้จะกระจัดกระจาย
แต่หลังจัดการตัวประหลาดระดับ 1 ไปได้เจ็ดแปดตัว พวกเธอก็พบของไม่น้อย
“เสี่ยวหย่า เอาเบียร์ลังนั้นขึ้นมาด้วย วางเบา ๆ ล่ะ”
ซูเชี่ยนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ขณะเพิ่งกดประตูท้ายลงมาได้เล็กน้อย
“ฟิ้ว—”
เสียงแหวกอากาศกรีดผ่านความเงียบ
ซูเชี่ยนเงยหน้าพรวด
พลุสัญญาณระเบิดขึ้นกลางท้องฟ้าสีเทาหม่น
แปรเปลี่ยนเป็นภาพกำแพงเมืองจีนขนาดมหึมา ก่อนค่อย ๆ เลือนหายไป
หัวใจซูเชี่ยนบีบรัดขึ้นมาทันที
นั่นมาจากทางหลินลู่!
เหลาจางให้พลุสัญญาณขอความช่วยเหลือมาแค่ลูกเดียว
ถ้าไม่ถึงคราวเป็นตายจริง ๆ
หลินลู่ไม่มีทางใช้มันเด็ดขาด
“ไม่ต้องขนแล้ว!”
ซูเชี่ยนอุ้มเสี่ยวหย่าที่กำลังจะกลับไปขนของขึ้นมา แล้วจับยัดเข้าเบาะข้างคนขับทันที
“ขึ้นรถ! เร็ว!”
ประตูท้ายรถเอสยูวียังปิดไม่สนิทด้วยซ้ำ
เครื่องยนต์คำรามขึ้น ล้อหมุนฟรีบนพื้นโคลนสองรอบ
ก่อนพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว
.........
โรงงานร้างทางตะวันตก
“ฮึ่ก... ฮึ่ก...”
เหลาหยางทรุดนั่งลงบนพื้นน้ำขัง หอบหายใจอย่างหนัก
ข้างเท้าเขา หัวของ “หญิงกรรไกร” ถูกกระสุนพลังงานยิงจนเละ
ร่างนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
ถึงจะมีจางเหม่ยลี่คอยสนับสนุน การต่อกรซึ่งหน้าเพียงลำพังกับตัวประหลาดระดับ 2 ที่อยู่ในขั้นเดียวกัน
ก็ยังหนักหนาเกินไปสำหรับเหลาหยางที่ไม่ได้อยู่ในลำดับต่อสู้
“แม่งเอ๊ย... ไอ้นี่ฆ่ายากชะมัด...”