เขตที่พักอาศัยทางตะวันออก บนซากปรักหักพัง
“ตูม!”
ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย เศษหินปลิวว่อน
ขาพลาสติกสีขาวเรียวยาวไร้ลวดลายผิวหนังข้างหนึ่งเหยียบลงบนริมถนนที่เต็มไปด้วยโคลนเลน
ซูเชี่ยนยืนอยู่ริมถนน พลังเหนือมนุษย์สีเขียวไหลพลุ่งพล่านอยู่ในมือ
แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
เธอมองตุ๊กตาบาร์บี้ที่อยู่ตรงหน้า
ซูเชี่ยนเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
“เสี่ยวหย่า ลำดับสามแล้วเหรอ?”
เมื่อได้ยินเสียงป้าของตน ร่างสูงโปร่งก็ค่อย ๆ หันกลับมา
น้ำเสียงของเสี่ยวหย่าเจือความตื่นเต้นที่แทบสะกดไว้ไม่อยู่
“ใช่ค่ะป้า! โลงศพสีดำนั่นสุดยอดมาก!”
“ไม่ใช่แค่ซ่อมตุ๊กตาได้แล้วนะคะ หนูยังรู้สึกว่า...มันเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาแล้วด้วย”
พูดจบ เสี่ยวหย่าก็เอียงศีรษะเล็กน้อย ลูกตาแก้วในตาซ้ายส่องแสงสีแดงวูบวาบ
“ซี่...”
ลำแสงเลเซอร์สีแดงพุ่งกวาดผ่าน ยิงเข้าไปในซากปรักหักพังที่ถูกชนถล่มเมื่อครู่
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากในซากปรักหักพัง ก่อนจะเงียบหายไปทันที
ซูเชี่ยนสูดหายใจลึก ข่มความตกตะลึงในใจไว้
โลงศพสีดำนั่น...
มีประสิทธิภาพเหนือธรรมดาถึงขนาดนี้จริง ๆ หรือ?
..........
ระหว่างที่ซูเชี่ยนกำลังเหม่อลอย กลิ่นอายหลายสายก็แผ่ออกมาจากเขตที่พักอาศัย
แม้จะไม่มีตัวไหนแข็งแกร่งเป็นพิเศษ
แต่จำนวนกลับมีมาก...
“ป้า อย่าขยับนะ”
“ยังไม่จบหรอกค่ะ ตรงนี้หนูจัดการเอง”
สิ้นเสียง
ขาพลาสติกของเสี่ยวหย่าก็ถีบพื้นอย่างแรง