“เร็วเข้า! ฉันต้านไว้ได้อีกไม่นาน!”
เฉินโม่เห็นว่าต้าเหนียวถูกควบคุมไว้ชั่วคราว
จึงถือดาบคู่พุ่งเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต
ต้องหาต้นตอของเจ้าสิ่งนี้ให้เจอ
กลิ่นเปรี้ยวเหม็นอับพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
“ฮิ ๆ”
“ฮิ ๆ ๆ”
“มีคนเข้ามาแล้ว......”
“ทำเป็นตุ๊กตา......แล้วแขวนไว้.....”
เฉินโม่ได้ยินเสียงเด็กนับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน
เขาเงยหน้า หลุมดำในตาซ้ายหมุนวนเบา ๆ
เปิดใช้ฟังก์ชันเพิ่มประสิทธิภาพการมองเห็นในที่มืด
สิ่งที่เห็นตรงหน้า
มีแต่ตุ๊กตาขอให้ฟ้าใสที่วาดใบหน้ายิ้มสีเลือดเอาไว้
พวกมันแขวนแน่นขนัดอยู่บนเพดาน แกว่งไกวเบา ๆ ตามลมเย็นยะเยือก
ใบหน้าของตุ๊กตาทุกตัวหันมาทางเฉินโม่
เฉินโม่แค่นเสียง มือทั้งสองข้างไขว้ดาบ
“เล่นกลหลอกคน!”
“ฟึ่บ—”
เขาฟันตุ๊กตาสองสามตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดขาดสะบั้น
เศษผ้าขาดกับใยฝ้ายปลิวว่อนไปทั่ว
เฉินโม่มองตุ๊กตาที่ถูกฟันขาดอยู่ใต้เท้า
คิ้วขมวดเข้าหากัน
ในตัวตุ๊กตาที่ถูกฟันแหลกไม่มีเลือดเนื้อ และไม่มีแก่นผลึก
เป็นแค่ตุ๊กตาผ้าธรรมดา
ถึงขั้นไม่มีพลังเหนือธรรมชาติใด ๆ ตอบสนองกลับมา
“ของปลอม?”
เฉินโม่ยังไม่ทันตรวจสอบให้ละเอียด
ตุ๊กตาขอให้ฟ้าใสบนเพดานก็เริ่มสั่นไหว
“แปะ”
“แปะ”
พวกมันทยอยร่วงลงมาทีละตัว
ปากด้านล่างของตุ๊กตาตัวหนึ่งพลันอ้าออก
เป้าหมายของมันชัดเจน
พุ่งเข้าครอบหัวเฉินโม่!
“ไสหัวไป!”
เฉินโม่กระตุกไหล่ สะบัดมีดยาวโลหิตจันทร์ย้อนขึ้นมา
“แคว่ก—”
ตุ๊กตาตัวนั้นถูกผ่าออกเป็นสองซีกทันที
จากนั้นตุ๊กตาอีกจำนวนมากก็ร่วงลงมา
บางตัวตกถึงพื้นแล้วดีดตัวพุ่งขึ้นมาอีก