“มอบการหลุดพ้น!”
ทันทีที่ถ้อยคำแผ่วเบาจบลง
ร่างของมนุษย์ไร้ใบหน้าตรงหน้าก็หยุดนิ่งอยู่กับที่
เส้นเลือดสีแดงค่อย ๆ ปรากฏบนร่างของมัน พาดผ่าทั่วทั้งร่าง
ฉัวะ!
ร่างมนุษย์ไร้ใบหน้าถูกผ่าออกเป็นสองซีกอย่างเรียบร้อย ของเหลวสีดำกับเครื่องในกระจายเกลื่อนพื้น
ร่างนั้นล้มลงแยกไปคนละด้าน...
เฉินโม่ฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาทรุดเข่าข้างหนึ่ง ใช้มีดพร้าถางภูเขาค้ำร่างไม่ให้ล้มลง
การใช้พลังเหนือมนุษย์มากเกินไปทำให้พิษเยือกแข็งแผ่กระจายไปทั่วร่างแล้ว แทบจะลามถึงหัวใจ
เฉินโม่สั่นสะท้านไปทั้งตัว ฟันกระทบกันไม่หยุด
ทุกลมหายใจพ่นไอขาวออกมาเป็นสาย
เปลือกตาหนักอึ้ง ภาพตรงหน้าสลับมืดสลัวไปตามจังหวะที่เปลือกตาหุบลง
จะจบลงแค่นี้เหรอ?
ไม่...
ฉันไม่อยากตาย...
เฉินโม่ฝืนขยับร่างที่แข็งทื่อ หันไปมองซากของมนุษย์ไร้ใบหน้าที่ถูกผ่าออก
คริสตัลเม็ดหนึ่งนอนนิ่งอยู่ในกองเลือด ไม่มีคราบเลือดเปื้อนแม้แต่น้อย
สีทองอ่อนที่เปล่งประกายนี้ เฉินโม่คุ้นเคยดีแล้ว
แก่นพลังงานระดับหนึ่ง...
นี่คือทางรอดเพียงหนึ่งเดียว
และเป็นเดิมพันชิ้นสุดท้ายที่เฉินโม่เหลืออยู่
เฉินโม่สูดหายใจลึกอยู่สองสามครั้ง
เขาใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานไปหาแก่นพลังงาน ราวกับหมาตายที่ถูกหักขาทั้งสี่
ฝุ่นกับเลือดบนพื้นเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้า แต่เฉินโม่ไม่ใส่ใจ
ในดวงตาเหลือเพียงความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอด
ฉันต้องรอดให้ได้...
ในที่สุด นิ้วมือของเฉินโม่ก็แตะแก่นพลังงานที่ยังอุ่นอยู่