ภายในห้องคนขับรถดัมพ์
เฉินโม่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะคนขับ ดวงตาปิดสนิท
บนร่างกายมีตุ่มเล็ก ๆ นูนขึ้นมาทีละตุ่ม
ราวกับมีหนูวิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง กระตุกอย่างบ้าคลั่ง
ภายในห้วงจิตสำนึก
มหาสมุทรสีเงินผืนนั้น ซึ่งเดิมเป็นของเฉินโม่
บัดนี้ถูกปนเปื้อนจนกลายเป็นสีดำไปแล้ว
เหนือท้องฟ้า
มีลูกตาลอยอยู่แน่นขนัด
แต่ละลูกมีขนาดไม่เท่ากัน
ทว่าทุกลูกล้วนมีรูม่านตาลึกล้ำราวกับหลุมดำ
รอบนอกโอบล้อมด้วยรูม่านตาสีขาวอันประหลาด
ตอนนี้พวกมันกำลังจ้องมองพื้นที่เล็ก ๆ เบื้องล่างที่เหลืออยู่เพียงแห่งเดียวอย่างละโมบ
เสียงของหลุมดำเดี๋ยวก็เป็นเสียงกระซิบของหญิงชรา
เดี๋ยวก็กลายเป็นเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อย
เสียงสะท้อนก้องอยู่ในห้วงจิตสำนึก ฟังแล้วชวนให้หนังศีรษะชาวาบ
“ไร้ประโยชน์ เลิกดิ้นรนได้แล้ว”
“ตอนนี้เจ้าลาตัวนั้นยังเอาตัวเองไม่รอด รอกินแกเข้าไปก่อน”
“แล้วฉันค่อยหาโอกาสหนีไป”
สิ้นเสียง
ลูกตานับไม่ถ้วนบนท้องฟ้าก็ทอดสายตาลงมาราวกับสายใยสีดำ
พันรัดเข้าหาคนตัวเล็กสีเงินในทะเลจิต
ร่างจิตสำนึกของเฉินโม่ถูกบีบรัดจนแทบเสียรูป
ความอึดอัดราวกับขาดอากาศหายใจและความไร้เรี่ยวแรงถาโถมเข้ามาราวคลื่น
แพ้แล้วหรือ?
กำลังจะถูกแย่งร่างหรือ?
เฉินโม่ฝืนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก
มองลูกตาที่กะพริบอยู่บนท้องฟ้ามืดมิด
แล้วแสยะยิ้ม
“อยากได้ร่างฉันงั้นเหรอ?”
“เอาสิ”
ในจังหวะที่หลุมดำคิดว่าตัวเองคว้าชัยชนะไว้ได้แล้ว
เฉินโม่ก็เร่งความเร็ว พุ่งไปยังส่วนลึกที่สุดของห้วงจิตสำนึกอย่างกะทันหัน
ที่นั่นมีประตูทองสัมฤทธิ์บานหนึ่งตั้งตระหง่าน ถูกผนึกไว้ด้วยโซ่ตรวน