ฝั่งตะวันตกของเมืองหง ใต้สะพานยกระดับร้าง
พายุหิมะซาลงเล็กน้อย แต่ลมหนาวยังคงพัดโหม
ขบวนรถประกายไฟจอดอยู่ข้างรถบัสสีเงินสองคัน
พวกเขาเริ่มพักฟื้นกันชั่วครู่ ณ จุดเดิม
หลินลู่พิงอยู่ข้างรถบัญชาการ
บุหรี่ในมือไหม้จนถึงสำลีแล้ว
แต่เขาก็ยังไม่โยนมันทิ้ง
ดวงตาที่พันผ้าขาวไว้จับจ้องท้องฟ้ายามค่ำคืนทางตะวันออกของเมือง
ด้านนั้นยังคงมีคลื่นพลังงานแผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง
เห็นได้ชัดว่าเฉินโม่กับชื่อชื้อถูกไล่ตามทันแล้ว
เสียงสุขุมเสียงหนึ่งทำลายความเงียบสงัดในค่าย
“ผู้กองหลิน”
ซูติ้งชวนหยุดยืนตรงหน้าหลินลู่
เขาลูบแหวนโบราณเรียบง่ายบนนิ้วชี้ ซึ่งสามารถพ่นไฟได้
เวลานี้ชุดรบของเขาขาดเป็นรูหลายแห่ง
ใบหน้าเปื้อนเขม่าดำไปหมด แต่แผ่นหลังยังเหยียดตรง
หลินลู่ไม่เงยหน้า
เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนหิมะแล้วเหยียบขยี้แรง ๆ
“ถ้าจะขอให้ผมกลับไปช่วยคน ก็ไม่ต้องพูด”
“สภาพพวกเราตอนนี้ ถ้ากลับไปก็เท่ากับไปตาย”
“ผมเป็นหัวหน้าทีม ต้องรับผิดชอบชีวิตคนหลายสิบคน”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินลู่
ซูติ้งชวนก็ส่ายหน้าอย่างที่คาดไว้แล้ว
สายตากวาดผ่านกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ยังขวัญเสียอยู่ด้านหลัง
ก่อนจะหยุดลงที่รถบัสสีเงินสองคันซึ่งดูราวกับหลุดมาจากนิยายวิทยาศาสตร์
เขาสูดหายใจลึก แล้วเอ่ยสิ่งที่คิดไว้
“ไม่ ผมไม่ได้ขอให้พวกคุณไป”
“ผมมาฝากฝังคนไว้กับคุณ”
มือของหลินลู่ชะงัก เขาเงยหน้ามองอีกฝ่าย
“หัวหน้าทีมคนก่อนยังอยู่ข้างใน”