“ตึกตักตึกตัก!”
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากชั้นล่าง........
เงาร่างสองคนกลิ้งล้มลุกคลุกคลานพุ่งขึ้นมา
เป็นเสี่ยวลิ่วกับเหลาหยาง
ทั้งคู่เปียกชุ่มไปด้วยหิมะ หอบหายใจอย่างหนัก
“เฉินโม่!”
เหลาหยางเพิ่งขึ้นมาก็เห็นเฉินโม่ยืนอยู่ตรงหน้าโถงลิฟต์
เขาพยุงตัวกับราวบันได หอบหายใจเฮือกใหญ่จนริมฝีปากสั่น
“เกิด........เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
“ข้างนอก.......”
“ข้างนอกเต็มไปด้วย.....ศพหิมะ! จางเทาที่ถูกฝังไปคนนั้นก็......ฟื้นขึ้นมาแล้ว!”
ศพหิมะงั้นเหรอ?
เฉินโม่นึกถึงชายที่ถูกแช่แข็งตายข้างเนินดิน
“หัวหน้าหลินกับซูเชี่ยนล่ะ?”
เสี่ยวลิ่วรีบเสริม เสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้
“ศพหิมะมาเร็วมาก พอหัวหน้าหลินรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว”
“พวกนั้นถ้าสู้ตัวต่อตัวก็ไม่ได้เก่งอะไร คนธรรมดายังฆ่าได้”
“หัวหน้าหลินพาคนออกไปต้านไว้.....แต่ฆ่าเท่าไรก็ไม่หมด! พวกมันมีแต่จะเพิ่มจำนวนขึ้น!”
“เขาให้ผมกับเหลาหยางเข้ามาเร่งพวกคุณ ห้านาที ต้องออกไปแล้ว”
เสียงของทั้งคู่ไม่เบา คนธรรมดาทั้งหมดจึงหันมามอง สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“โฮก!”
ไม่ไกลนัก ตัวประหลาดหกมือคำรามด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง ทำให้จังหวะโจมตีของเสี่ยวหย่าขาดตอน
ตอนนี้หกมือถูกเสี่ยวหย่าซัดจนบาดเจ็บสาหัสอีกครั้ง แขนข้างหนึ่งห้อยตกอยู่ข้างลำตัว บิดเบี้ยวผิดรูป
แขนที่เหลือเพียงสองข้างกวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง
ชั่วขณะหนึ่งมันถึงกับบีบให้เสี่ยวหยาถอยร่น จนต้องยกมือขึ้นป้องกัน
จะไปหรือไม่ไป?
หกมือบาดเจ็บสาหัสแล้ว พ่ายแพ้ก็เป็นแค่เรื่องของเวลา