นอกซูเปอร์มาร์เก็ต ถนนเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
หน้าทางเข้าศูนย์การค้า ถูกฝูงศพที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งและเดินโซเซล้อมไว้จนแน่นขนัด
ร่างของศพหิมะปกคลุมด้วยเกล็ดสีขาว ดูราวกับซอมบี้ไซไฟจากยุคสงบเงียบ ทั้งว่างเปล่าและแน่นขนัด
หลินลู่ยืนอยู่หน้ารถบัญชาการ ผ้าขาวที่เคยปิดตาหายไปแล้ว
สายสีขาวราวกับแพรพรรณเส้นหนึ่งเข้ามาแทนที่ มันโบกสะบัดวนรอบตัวหลินลู่อย่างบ้าคลั่ง
ทุกครั้งที่ฟาดออกไป จะกระแทกกะโหลกศพหิมะแตกละเอียดอย่างแม่นยำ
อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวชีผู้ช่วยที่มีปานเต็มหน้าเปื้อนเลือด ใบหน้าปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีแดงเลือด ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก
ตอนนี้เสี่ยวชีกำลังถือไม้เบสบอลที่มีแสงสีฟ้าเรืองรอง
เหวี่ยงแขนเต็มแรง ฟาดใส่หัวศพหิมะที่พุ่งเข้ามาไม่หยุด
ทุกครั้งที่ไม้ฟาดลงไป เลือดและเนื้อก็สาดกระจาย...
นี่คือกล่องดำของเหลาหยางฉบับปรับปรุง นอกจากใช้สังหารตัวประหลาดได้แล้ว ยังมีกลไกช่วยผ่อนแรงในระดับหนึ่งด้วย
ทั้งสองคนฟาดฟันศัตรูราวกับหั่นผัก ไม่นานใต้เท้าก็เต็มไปด้วยซากแขนขาที่แหลกเละ
แต่ศพหิมะมีมากเกินไป พวกมันกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทาง ไม่นานก็เติมช่องว่างที่เกิดขึ้น พวกมันไม่กลัวตายและมีจำนวนไม่รู้จบ
“ขนเสบียงขึ้นรถ! เร็วเข้า!”
ซูเชี่ยนตะโกนจนเสียงแหบพร่า หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เธอสั่งพวกพี่มีดที่เพิ่งวิ่งออกมาให้ขนเสบียงขึ้นรถไปด้วย
สายตาก็คอยกวาดมองสนามรบอย่างกระวนกระวาย
ซูเชี่ยนเหลือบเห็นต้าเหนียวที่ถูกหามออกมา พลันหันกลับทันที