เฉินโม่รู้ว่าชื่อชื้อไม่มีพลังเหนือมนุษย์ จึงมองไม่เห็นข้อมูล เขาเลยอธิบายให้ฟัง
【หมายเลขวัตถุพิสดาร: 32102】
【ชื่อ: แสตมป์ทวงวิญญาณ】
【ประเภท: ใช้แล้วหมดไป/กฎ】
【คำอธิบาย: นี่คือแสตมป์มรณะ เขียนข้อมูลของผู้รับให้ละเอียดลงบนซองจดหมาย ซึ่งรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงชื่อ ตำแหน่ง และลักษณะเด่น ขอเพียงติดแสตมป์นี้ลงบนจดหมาย เมื่อตกกลางคืน ไม่ว่าจะอยู่สุดขอบฟ้าแห่งใด จะมีผู้ทวงวิญญาณไปเคาะประตูบ้านของผู้รับ】
【ราคาที่ต้องจ่าย: ผู้ส่งจดหมายต้องมอบนิ้วมือหนึ่งนิ้วเป็นค่าไปรษณีย์】
【หมายเหตุ: โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าผู้รับอยู่ที่นั่น บุรุษไปรษณีย์ไม่ชอบเสียเที่ยว】
“ของดีนี่!”
หลังฟังคำอธิบายจบ ชื่อชื้อก็ยื่นกีบไปเขี่ยแสตมป์เล่น
มันแสยะยิ้ม เผยฟันซี่ใหญ่เต็มปาก สีหน้าเจ้าเล่ห์
“เอาไว้ลอบเล่นงานคนอื่นนี่เหมาะสุด ๆ”
“เสียดายที่มนุษย์ตู้ไปรษณีย์อ่อนแอไปหน่อย แค่ระดับ 3 เอง”
“ไม่งั้นเราส่งจดหมายไปให้หลินลู่ดีไหม? เขียนว่า ‘ถึงหลินลู่ ขบวนรถประกายไฟ’?”
เฉินโม่เหลือบมองเจ้าลานี่ ก่อนยื่นมือหยิบแสตมป์เก็บกลับเข้ากระเป๋า
“แกเป็นบ้าอะไร แสตมป์นี่มีแค่ดวงเดียว”
ชื่อชื้อเบ้ปาก หยิบมันฝรั่งทอดอีกกำมือยัดใส่ปาก
มันกวาดตามองเฉินโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ชิ ทำเป็นเล่นด้วยไม่ได้เลยนะ”
“ว่าแต่แกฆ่าเจ้าตัวนั้นได้ยังไง? ฉันเห็นปีศาจตู้ไปรษณีย์ดูพิกลชอบกล แกไม่โดนมันเล่นงานเลยหรือไง?”
เฉินโม่มองชื่อชื้อ
“หลี่เสีย ขับรถอัตโนมัติ”