หิมะเก่าละลายไปได้ครึ่งหนึ่ง พื้นถนนเต็มไปด้วยหลุมบ่อประปราย
เสียงเครื่องยนต์ของรถชื่อชื้อหมายเลข 2 ที่ใช้น้ำมันดีเซลผสมน้ำมันเบนซินดังสนั่น
ได้ยินมาแต่ไกล
เฉินโม่ขับรถกลับมาถึงค่ายประกายไฟ
รถยังจอดไม่สนิท ผู้คนกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาล้อมแล้ว
“กลับมาแล้ว! กลับมาแล้ว!”
“สวรรค์ช่วย! ในที่สุดก็กลับมาสักที!”
ต้าเหนียวพุ่งนำหน้า ร่างสูงเกินสองเมตรขวางถนนไว้ทั้งสาย
ซูเชี่ยนได้ยินเสียง จึงจูงเสี่ยวหย่าเข้ามาด้วย
บนใบหน้าทั้งคู่มีรอยยิ้มเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
เหลาหยางวางประแจซ่อมรถลง มือก็ยังไม่ได้เช็ด กลัวว่าจะมาช้าไปเสียก่อน
เขายืดคอเบียดไปข้างหน้า
เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวชีก็หาที่ยืนของตัวเองได้แล้ว
เฉินโม่มองผู้คนด้านนอกรถอย่างฉงน
คนพวกนี้...
เขาไปเป็นที่ต้อนรับขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
ยังไม่ทันได้ปลดเข็มขัดนิรภัย
“ปัง!”
ประตูฝั่งผู้โดยสารถูกถีบเปิด
เงาสีชมพูวูบหนึ่งพุ่งออกไปทันที
“ลูกพ่อ! พ่อปวดท้อง! ขอไปปล่อยท้องก่อน!”
“หักบัญชีเอาไว้ก่อน! เดี๋ยวพ่อชดใช้ให้!”
เฉินโม่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
ชื่อชื้อก็หายวับไปแล้ว
มุมปากเฉินโม่กระตุก
ไอ้สัตว์นรกนี่
คนพวกนี้มาหาเขาชัด ๆ...
“เฉินโม่!”
เสียงตะโกนของต้าเหนียวดังก้องจนแก้วหูเฉินโม่อื้ออึง
“ชื่อชื้อกินเนื้อกระป๋องของฉันไปสามกระป๋องเมื่อคืนก่อน บอกว่าจะลงบัญชีนายไว้!”
เหลาหยางก็เบียดเข้ามา ใช้ประแจเคาะประตูรถดังปึงปัง
“แล้วยังมีขนมปังกรอบมื้อเช้าของฉันอีกครึ่งลัง ไอ้ลานั่นก็บอกให้นายชดใช้แทนมัน!”