ที่มุมหนึ่งของคลังเก็บของ มี...สิ่งมีชีวิตนอนอยู่
ถ้ายังพอเรียกมันว่า “สิ่งมีชีวิต” ได้ล่ะก็นะ
เฉินโม่ฝืนข่มความคลื่นไส้ในใจ
เพ่งมองสัตว์ประหลาดที่นอนอยู่ท่ามกลางสิ่งปฏิกูล
ตอนนี้อีกฝ่ายขดตัวเป็นก้อน ไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว
พอมองออกเลือนรางว่าเป็นผู้ชาย
ผิวของมันเป็นสีเทาซีดแบบคนป่วย
แนบติดกระดูกจนแทบไม่มีเนื้อ
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินโม่รู้สึกว่า คำว่าเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกช่างเป็นรูปธรรมเสียเหลือเกิน
ซี่โครงของสัตว์ประหลาดนูนเด่นขึ้นมาทีละซี่ มองเห็นได้อย่างชัดเจน
แขนขาผอมแห้งเหมือนก้านไม้ แต่ข้อต่อกลับบวมโตจนน่ากลัว
สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุดคือหัวที่ใหญ่เกินสัดส่วน
บนศีรษะมีเส้นผมแห้งเหลืองหรอมแหรมอยู่ไม่กี่เส้น
เบ้าตาลึกโหล แต่ลูกตาทั้งสองกลับถลนออกมาแทบจะหลุดจากเบ้า
ริมฝีปากหดลีบ เผยให้เห็นฟันเหลืองเกไม่เป็นระเบียบเต็มปาก
เมื่อสิ่งมีชีวิตนั้นเห็นเฉินโม่ ร่างของมันก็กระตุกอย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง
จากนั้นก็ฟุบหน้าลงไปในกองสิ่งปฏิกูล...
“นี่...”
ตอนนั้นเอง ชื่อชื้อก็โผล่หัวลาขึ้นมาจากด้านหลังเฉินโม่
มันชะโงกมองเข้าไปอย่างระมัดระวัง
พอเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ก็ทำหน้าเหมือนท้องผูกไม่ต่างกัน
“นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย?”
“ลิง?”
“มนุษย์ต่างดาว?”
พูดพลางชื่อชื้อก็ใช้กีบเกาหัว สีหน้ารังเกียจเต็มที
“ไอ้นี่...เป็นคนเหรอ?”
“หน้าตาพิสดารจริง ๆ น่าเกลียดกว่าร่างจริงของหวังเถิงอีก”
เฉินโม่ไม่ได้ตอบคำถามของชื่อชื้อ
เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ละสายตาจากสัตว์ประหลาดตัวนั้น แล้วกวาดมองไปรอบคลังเก็บของ