ดาบในมือเฉินโม่ชะงักค้าง
ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวทันที
นอกเมืองซิ่งฮวา รถเบนซ์สีขาวคันนั้น รุ่นอีสามร้อย กับเด็กสาวที่ชื่อหูยาหยา
เพื่อไม่ให้เฉินโม่ฆ่าปิดปาก เธอจึงขับรถพุ่งเข้าใส่หมีประหลาด
เฉินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาลุ่มลึกขึ้น
“ยังไม่ตาย?”
หวังเถิงเห็นเฉินโม่มีปฏิกิริยา
ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ เขารีบพยักหน้ารัวเป็นกลอง
“ใช่! ยังไม่ตาย! ฉันเห็นกับตา!”
“ตอนนั้นหมีประหลาดไล่ตามเธอ ฉันก็กำลังหนีอยู่พอดี เลยอยู่แถวนั้น!”
หวังเถิงรีบเททุกอย่างที่รู้เพื่อเอาชีวิตรอด
เขาเล่าเรื่องที่เห็นในวันนั้นออกมาจนหมด
“รถของผู้หญิงคนนั้นโดนหมีประหลาดตบจนกระเด็น พลิกคว่ำอยู่ข้างถนน”
“หลังจากนั้น... หลังจากนั้น... หมีประหลาดไปปลุกตัวประหลาดแห่งกฎที่อยู่ข้าง ๆ เข้า!”
“ฉันเห็นกับตา! หลังหมีประหลาดไปแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็คลานออกมาจากรถที่พังยับ!”
“หัวเธอเต็มไปด้วยเลือด แต่ยังมีชีวิตอยู่แน่นอน! เธอวิ่งไปทางตะวันตก!”
หวังเถิงพูดจบก็หอบหายใจ มองเฉินโม่ด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
“ฉันก็ได้ยินชื่อของคุณมาจากปากเธอ!”
“เธอบอกว่า เฉินโม่! ฉันไม่ติดค้างอะไรนายอีกแล้ว!”
ในสายตาของเขา มนุษย์ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึก
ผู้หญิงคนนั้นคงยอมเป็นเหยื่อล่อเพื่อช่วยเฉินโม่กับชื่อชื้อ
ตอนนี้อีกฝ่ายรู้แล้วว่าผู้มีพระคุณยังไม่ตาย