เขตตะวันออก เมืองหง
ถนนทั้งสายกลายเป็นทะเลกระดาษสีขาวไปนานแล้ว
เสียงแตรสังข์แหลมสูงเสียดแทงแก้วหู
ตุ๊กตากระดาษสีขาวซีดนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นคลื่น
ซัดเข้าใส่ร่างสีขาวดำระลอกแล้วระลอกเล่า
“บ้าเอ๊ย!”
ชื่อชื้อยืนสองขา บนตัวมีบาดแผลอยู่ไม่น้อย
เงาเจ้าลาที่อยู่ด้านหลังเลือนรางลงไปมาก
ตอนนี้ชื่อชื้อรู้สึกอัดอั้นจนถึงขีดสุด
ในฐานะสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3
ต่อให้สู้ตัวประหลาดระดับ 3 ขั้นสูงสุดตามลำพัง ก็ยังรับมือได้สบาย
แม้จ้วงหยวนหลางจะเป็นตัวประหลาดระดับ 4
แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงสายพันธุ์พื้นถิ่น
ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าชื่อชื้อมากนัก
ทว่าตุ๊กตากระดาษที่โถมเข้ามาไม่รู้จบทำให้ชื่อชื้อรับมือแทบไม่ไหว
พลาดท่าเพียงไม่กี่ครั้ง ก็เสียเปรียบไม่น้อย
“อี๊—อ้า—”
ใบหน้าของจ้วงหยวนหลางที่ลอยอยู่กลางอากาศไร้ซึ่งอารมณ์
มันส่งเสียงร้องแหลมสูงแบบงิ้วออกมา
เสียงแตรสังข์เปลี่ยนจังหวะอีกครั้ง
ทุ้มต่ำดุจเสียงฟ้าร้อง
อำนาจขุนนางแผ่ขยายออกจากจ้วงหยวนหลางเป็นศูนย์กลาง
แรงกดดันไร้รูปร่างเข้าปกคลุมชื่อชื้อ
ชื่อชื้อรู้สึกเหมือนตกลงไปในบึงโคลนที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง
ทุกการเคลื่อนไหวต้องใช้เรี่ยวแรงมากกว่าปกติหลายเท่า
เพียงเผลอไปนิดเดียว
กระบองเรียกวิญญาณในมือของตุ๊กตากระดาษร่างสูงใหญ่ด้านหลังก็ฟาดเข้าที่เอวของมันเต็มแรง
“โฮก!”
ชื่อชื้อร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างเซถลา
ชนป้ายรถโดยสารริมถนนจนล้ม
จ้วงหยวนหลางฉวยโอกาสนั้น สะบัดพัดกระดาษในมือ
ยันต์กระดาษขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ
กดลงไปยังตำแหน่งที่ชื่อชื้ออยู่