“โครม!”
เงาดำสายหนึ่งพุ่งชนจนตู้กระจกหน้าร้านขายยาพังยับ
ร่างนั้นกระแทกเคาน์เตอร์ที่ถูกกวาดจนเกลี้ยงไปแล้วล้มระเนระนาด
ก่อนจะกระแทกเข้ามุมผนังอย่างแรง
หวังเถิงกุมหน้าอก ไออย่างหนัก
ยังไม่ทันลุกขึ้นมา เงาดำอีกสายก็พุ่งเข้ามา
ใบหน้าลาอันใหญ่โตของชื่อชื้อขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในรูม่านตาของเขา
หวังเถิงฝืนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย
ควบคุมเศษกระจกบนพื้นให้พุ่งเข้าใส่
“ลูกพ่อ! อย่าเพิ่งหลับสิ! ลุกขึ้นมาเฮฮากัน!”
ชื่อชื้อใช้ท่า “กลิ้งลาตีลังกา” แบบตำราเป๊ะ ๆ หลบการโจมตี
อาศัยแรงเฉื่อยจากการวิ่ง
มันเบรกกะทันหันอย่างแรง ขาหน้าค้ำพื้น ส่วนลำตัวท่อนหลังเหวี่ยงกลางอากาศไปครึ่งรอบ
กีบเท้าพร้อมเสียงแหวกอากาศ
กระแทกเข้าที่หน้าหวังเถิงอย่างจัง
“ปัง!”
เตะครั้งนี้ทั้งหนักหน่วงและทรงพลัง
หวังเถิงถูกถีบกระเด็นไปอัดกำแพงด้านหลัง
ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ก่อนร่างจะตกลงพื้นอย่างแรง
ผมแสกกลางที่เดิมหวีเรียบกริบกลายเป็นรังนก
บนใบหน้าที่ดูสุภาพยังประทับรอยกีบดำขนาดใหญ่ไว้
“แค่ก ๆ ๆ...”
หวังเถิงไอออกมาหลายครั้ง
ของเหลวสีเขียวไหลนองเต็มพื้น
แต่เขาไม่ยอมร้องขอชีวิต ได้แต่มองชื่อชื้อที่ค่อย ๆ เดินใกล้เข้ามา
ทันใดนั้นก็หัวเราะเสียงต่ำอย่างเสียสติ
“ฮึ ๆ... ฮึ ๆ ๆ...”
ชื่อชื้อลุกขึ้นยืนสองขา สะบัดแผงคอ แล้วมองหวังเถิงด้วยสีหน้าราวกับเห็นคนปัญญาอ่อน
“หัวเราะหาอะไรฟะ? โดนลาถีบจนสมองกลับหรือไง?”