น้ำแข็งชายคาห้อยย้อยเป็นหลอดเรียว กระเบื้องหลังคาสลักลายเกล็ดปลา
น้ำหิมะที่ละลายจากชายคาไหลลงมาตามแท่งน้ำแข็ง หยดลงในแอ่งน้ำบนพื้นซึ่งตกตะกอนเป็นชั้น ๆ จนเกิดระลอกคลื่น
เสียง “หยด... หยด...” ดังชัดเป็นพิเศษในสถานที่ก่อสร้างร้าง
เฉินโม่ผ่อนลมหายใจให้เบาลง แนบตัวกับเสาคอนกรีตด้านหลัง
หรี่ตาเพ่งมองอีกฝ่าย
ตอนนี้บุรุษตู้ไปรษณีย์ในเสื้อโค้ตสีเขียวทหารยืนอยู่ห่างจากเขาไปห้าเมตร
มือซีดขาวข้างหนึ่งยื่นออกมาจากช่องรับจดหมายสีดำสนิทบนศีรษะของมัน
ในมือกำจดหมายที่หยดเลือดลงมา ท่าทางยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
เสียงของบุรุษตู้ไปรษณีย์ยังคงแหบพร่า มันเอ่ยซ้ำอีกครั้ง
“คุณเฉินโม่...”
“กรุณา... รับจดหมาย...”
เฉินโม่หรี่ตา หลุมดำในตาซ้ายค่อย ๆ หมุนวน
เขาลองใช้ความสามารถแยกสลายของพลังหลุมดำ
แต่ในตาซ้ายมีเพียงอาการปวดตุบ ๆ ไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
หลุมดำยังไม่ตื่น ร่างกายของเขายังไม่อาจเข้ากันได้กับตาซ้าย
จึงใช้ความสามารถแยกสลายไม่ได้
คงต้องกัดฟันลุยแล้ว...
เฉินโม่ลองถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“กึก”
แทบจะในเวลาเดียวกัน บุรุษตู้ไปรษณีย์ตรงหน้าก็ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว
ทั้งคู่ยังคงอยู่ห่างกันห้าเมตร
เฉินโม่ก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว
อีกฝ่ายไม่ขยับ...
ระยะห่างจึงเหลือสี่เมตรครึ่ง...
บุรุษตู้ไปรษณีย์ยังยื่นจดหมายในมือเข้ามาอีกนิด