รถดัมพ์เปลี่ยนทิศทาง ก่อนพุ่งฝ่าพายุหิมะไร้จุดสิ้นสุดอีกครั้ง
เฉินโม่เหยียบคันเร่งจนมิด มองเข็มน้ำมันที่ใกล้แตะขีดว่าง
เฉินโม่เข้าใจดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเขา
เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง แม้แต่กระจกมองหลังก็ยังไม่กล้าเหลือบดู
ทำไม?
ทำไมเธอถึงปรากฏตัวบนเส้นทางที่เขาต้องผ่านทุกครั้ง.....
สมองของเฉินโม่หมุนแล่นอย่างรวดเร็ว ทุกรายละเอียดฉายย้อนกลับมาในหัว
ทุกคำพูด ทุกการกระทำของผู้หญิงคนนั้น.....
ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบจักจั่นน้ำแข็งในซูเปอร์มาร์เก็ต จนถึงทุกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
ตอนผู้หญิงคนนั้นตามหาขบวนรถผานสือ แววตาของเธอเผยความยินดีอย่างชัดเจน ไม่น่าใช่เพราะพิษเยือกแข็งใช้ระบุตำแหน่ง
“ดวงตาข้างนี้ของคุณ ช่วยสังเกตการณ์แทนฉันหน่อยนะ”
เฉินโม่ลูบตาซ้ายเบา ๆ
ในซูเปอร์มาร์เก็ต หานหนิงปิงโน้มตัวเข้ามาใกล้เขา เป่าลมหายใจสีขาวรดดวงตา แล้วทิ้งคำพูดนั้นไว้แผ่วเบา....
เป็นดวงตาหรือ?
ตาซ้ายของเขา
เมื่อนึกได้ถึงจุดนี้ เฉินโม่ก็หลับตาซ้ายทันที
ใช้เพียงตาขวาสังเกตสภาพถนนข้างหน้า
ความเร็วรถของเฉินโม่ไม่ลดลง
ขอแค่หนีออกจากระยะรับรู้ของหานหนิงปิงได้ ก็น่าจะปลอดภัยแล้ว
เวลาผ่านไปกว่าสิบนาที
ตรงสุดขอบฟ้า ไม่มีเงาร่างสีขาวนั้นปรากฏขึ้นอีก
เฉินโม่อดใจเต้นระทึกไม่ได้ ได้ผลหรือเปล่า?
แต่ในวินาทีถัดมา ความเจ็บแปลบเย็นเยียบก็แล่นมาจากเปลือกตาซ้าย
เกล็ดน้ำแข็งก่อตัวบนเปลือกตาของเฉินโม่ ส่งเสียงกรอบแกรบ
พลังที่ไม่อาจต้านทานได้ฝืนถ่างเปลือกตาของเขาออก
กล้ามเนื้อของเฉินโม่ถูกแช่แข็งอย่างรุนแรง จนตาซ้ายปิดไม่ลง