“อีก 5 ชั่วโมง เราจะกลับมารวมตัวกันที่ทางแยกทางหลวง ห่างจากตัวเมืองไปทางเหนือ 30 กิโลเมตร”
“ขอให้ทุกคนโชคดี”
สิ้นเสียง หลินลู่ก็เหยียบคันเร่งรถกระบะดัดแปลงคันใหญ่ พุ่งนำเข้าเมืองซิ่งฮวาไปก่อนใคร
ตามมาติด ๆ คือรถเอสยูวีสีขาวของซูเชี่ยน แล้วก็รถออฟโรดของต้าเหนียว
รถของเหล่าผู้เหนือมนุษย์ทยอยแล่นเข้าไปทีละคัน ไม่มีหยุดแม้แต่น้อย
พวกเขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
ราวกับผู้รอดชีวิตที่กำลังร้องครวญครางอยู่เบื้องหลัง เป็นเพียงโคลนกระเด็นเปื้อนกระจกรถ
ที่เดิมพลันแตกตื่นโกลาหล
“หัวหน้าหลิน! อย่าทิ้งพวกเราไว้!”
“หัวหน้าซู พาพวกเราไปด้วยสิ!”
ใบหน้าของพี่มีดเขียวคล้ำ เขากัดฟันสบถเสียงต่ำ
จากนั้นก็เร่งคนผมเหลืองที่กำลังขับรถอีกคันอยู่ข้าง ๆ
เขาหักพวงมาลัยอย่างแรง แล้วขับตามเข้าไปทันที
พี่มีดรู้ดีว่าอยู่ที่นี่ก็มีแต่รอตาย
ถูกตัวประหลาดไล่ตามมาจับกินจนเกลี้ยง สู้บุกเข้าไปหาเส้นทางรอดยังดีกว่า
ถ้าแยกจากขบวนรถของผู้เหนือมนุษย์ ก็มีแต่จะถูกกินจนไม่เหลือซากได้ทุกเมื่อ
เมื่อมีคนเปิดทางให้แล้ว
รถส่วนตัวที่เหลืออีกไม่กี่คันก็พากันตามเข้าไปอย่างลนลาน
ท่ามกลางความชุลมุน ไม่มีใครทันสังเกตว่า
รถบัสที่บรรทุกผู้รอดชีวิตไว้มากที่สุดยังจอดโดดเดี่ยวอยู่ที่เดิม
ใบหน้ามากมายหลังกระจกรถบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เสียงร้องไห้ เสียงด่าทอ และเสียงวิงวอนปะปนกันเป็นเสียงเดียว ก้องสะท้อนไปทั่วถนนที่ว่างเปล่า