เงียบงัน เงียบสนิทราวกับความตาย
รอบด้านเหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทุกคน
“เอี๊ยด……”
เสียงพลาสติกเสียดสีกับพื้นแผ่วเบาดังขึ้น
“เอี๊ยด เอี๊ยด……”
“เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด……”
เมื่อเสียงแรกดังขึ้น เสียงอื่น ๆ ก็ดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกลายเป็นระลอกเสียงแผ่ซ่านมาจากความมืดไม่ขาดสาย
เสียงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และดังถี่ขึ้นทุกที
ราวกับมีคนนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งกรูเข้ามาหาพวกเขา
“แม่งเอ๊ย นั่นตัวอะไรวะ”
พี่มีดกำมีดพร้าถางภูเขาแน่น ลำแสงจากไฟฉายกวาดไปมาในความมืด
เขาพยายามหาต้นตอของเสียง
ในความมืด ศีรษะสีขาวหัวหนึ่งโผล่พรวดออกมาจากร้านค้า
บนศีรษะไม่มีใบหน้า มีเพียงรอยเว้าคล้ายโครงหน้าคร่าว ๆ
แล้วก็มีอีกหัวโผล่ตามมาเรื่อย ๆ
ไม่นาน บริเวณที่ไฟฉายส่องถึงก็แน่นขนัดไปด้วยศีรษะสีขาว
หุ่นจำลองสีขาวทั้งหมดขยับขึ้นพร้อมกัน พวกมันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะวิ่งตรงเข้ามาหาทุกคน
“แม่งเอ๊ย!”
ต้าเหนียวก้าวออกไปขวางอยู่ด้านหน้า แล้วเหวี่ยงหมัดใส่ศีรษะหุ่นตัวหนึ่ง พลาสติกแตกกระจายเป็นผงกลางอากาศ
ข้างหลังก็มีอีก!
เฉินโม่ฟันมีดออกไป ศีรษะของหุ่นตัวหนึ่งค่อย ๆ หลุดร่วงลงมา
คุณสมบัติของมีดผ่าตัดสีเงินถูกใช้ออกมาอย่างเต็มที่
ทุกครั้งที่ฟัน คมมีดจะเฉือนผ่านข้อต่อคอของหุ่นได้อย่างแม่นยำ
ฟันหนึ่งครั้ง ศีรษะหนึ่งหัวกลิ้งลงพื้น
“ฟ้าว!”
ตุ๊กตาบาร์บี้ในอ้อมแขนเสี่ยวหย่ากลายเป็นเงาสีชมพู พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงหุ่น
ชนหุ่นล้มระเนระนาดไปแถบหนึ่ง