หางสีเขียวขนาดมหึมานั้นหายกลับเข้าไปในความมืดอีกครั้ง
รอบด้านกลับคืนสู่ความเงียบงัน
มีเพียงเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวเสียดสีกันไม่หยุดอยู่ข้างหู
กลิ่นเหม็นเน่าปะทะเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เหม็นยิ่งกว่าเดิม
ทุกคนหันหลังชนกัน ยืนล้อมเป็นวง
ความมืดขยายความกดดันของแต่ละคนให้หนักหน่วงขึ้น
ชายคนหนึ่งในกลุ่มที่ขวัญตึงจนถึงขีดสุด จู่ ๆ ก็วิ่งแยกออกจากพวก
เขาตะโกนลั่น พลางพุ่งสุดชีวิตไปทางประตูห้างสรรพสินค้า
“ไอ้โง่!”
พี่มีดยื่นมือออกไปคว้าโดยสัญชาตญาณ แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ
ต้าเหนียวก็ไหวตัวเร็ว เขาก้าวออกไปครึ่งก้าวแล้วคว้าคอเสื้อด้านหลังของชายคนนั้นไว้ทันที
“ปล่อยเขาไป”
เสียงของเฉินโม่ดังมาจากใจกลางวง
ต้าเหนียวหันกลับไปมองเฉินโม่ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ปล่อยเขาไปเถอะ ทุกคนมีสิทธิ์ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด”
เฉินโม่เดินเข้าไปหาชายคนนั้น แล้วตบไหล่เขาเบา ๆ
มือขวาล้วงไฟฉายแรงสูงพิเศษที่เหลาหยางดัดแปลงแล้ว ใส่ลงในกระเป๋าเสื้อของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว
ชายคนนั้นตกใจจนขี้มูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีของเพิ่มเข้ามาในกระเป๋า
เขาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน มุ่งไปยังประตูหมุนที่ใช้เข้ามา
เฉินโม่มอง ‘แหล่งกำเนิดแสง’ ที่ค่อย ๆ ห่างออกไปอย่างเย็นชา
“ทำไม...”
ต้าเหนียวยังพูดไม่ทันจบ
“อ๊าก——!”
เสียงกรีดร้องพลันขาดห้วง
ทุกคนมองไปตามเสียง ตรงจุดห่างจากประตูหมุนที่ใช้เข้ามาเพียงไม่กี่เมตร