ปากทางเข้าหมู่บ้าน รถบรรทุกดั๊มพ์ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา ก่อนจอดต่อท้ายขบวน
ด้านหน้าปากทางเข้าหมู่บ้านมีรถจอดรวมกันอยู่หลายคันแล้ว
ผู้คนไม่น้อยยืนอยู่ข้างรถ บ้างร้องไห้ บ้างคอยให้กำลังใจกัน
รถคันนำยังคงเป็นรถออฟโรดสีดำของต้าเหนียว ชายหนุ่มที่มีปานบนใบหน้านั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ
เขาเป็นคนของหลินลู่ มีหน้าที่ขับรถให้ต้าเหนียว
ไม่ไกลกันนั้นมีรถออฟโรดสองคันของพี่มีดจอดอยู่ด้วย
พี่มีดไม่ได้อยู่บนรถ แต่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ พ่นน้ำลายใส่ลูกน้องผมทองคนนั้น
“แม่งเอ๊ย คราวนี้ในหมู่บ้านคงไม่สงบแน่ แกไม่ต้องไปหรอก ถ้าฉันเป็นอะไรไป แกก็ฉลาด ๆ หน่อย ดูแลพี่สะใภ้แกให้ดี!”
“ถ้าฉันกลับออกมาไม่ได้ รถคันนี้ก็ยกให้แก อย่าทิ้งพี่สะใภ้แกไว้ เข้าใจไหม!”
ลูกน้องผมทองพยักหน้ารัว ๆ ข้างกายเขามีหญิงสาวแต่งหน้าจัดยืนอยู่คนหนึ่ง
เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนกอดพี่มีดไว้แน่น
วันสิ้นโลกบัดซบนี่เปลี่ยนคนให้กลายเป็นตัวประหลาด
แต่ก็ทำให้ผีไม่น้อยดูเหมือนคนขึ้นมาบ้างเหมือนกัน
อีกด้านหนึ่งมีรถเบนซ์อี300 สีดำจอดอยู่ เด็กสาวที่รวบผมหางม้าสูงกำลังพูดอะไรบางอย่างกับผู้หญิงอีกคน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและลนลาน
ผู้หญิงอีกคนไม่ได้ขึ้นรถ แค่ยืนปลอบเธออยู่ข้างหน้าต่าง
เฉินโม่รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ผู้หญิงตัวเล็กบอบบางที่ดูอ่อนแอคนนี้กลับกล้าเข้าไปด้วย ดูท่าจะไม่ใช่แค่ไม้ประดับจริง ๆ
นอกจากนี้ยังมีรถเก๋งอีกคัน เป็นโฟล์กสวาเกนสีขาว ปิดหน้าต่างสนิทจนมองไม่เห็นคนข้างใน
ข้างรถจอดมอเตอร์ไซค์ไว้สามสี่คัน
เด็กหนุ่มหลายคนคร่อมอยู่บนรถ พูดคุยหัวเราะกันอย่างอารมณ์ดี
พวกนี้มันพวกไม่กลัวตายชัด ๆ
บังเอิญว่าฉันก็เหมือนกัน
“ไม่รอแล้ว! เข้าไปในหมู่บ้านได้ สามชั่วโมง ก่อนฟ้ามืดต้องออกมาให้ได้!”
ต้าเหนียวยื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่งทางหน้าต่างรถ มือกำถุงกระสอบธรรมดาใบนั้นไว้
ผู้ช่วยที่มีปานเหยียบคันเร่ง รถออฟโรดพุ่งเข้าไปในหมู่บ้าน
“แม่งเอ๊ย ตามไป!”
“ลุยเลยพวกเรา!”