คนอ้วน...นอนข้างย่า
คนผอม....นอนชิดกำแพง
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเฉินโม่เกร็งขึ้นทันที
ประโยคนั้นยังคงอ่อนโยนและใจดี
แต่เมื่อเข้าหูเฉินโม่ กลับทำให้เขาหนาวสะท้านไปทั้งตัว!
เขาก้มมองรูปร่างของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
นับว่าค่อนข้างผอม แต่ก็อยู่ในระดับกลาง ๆ
“ได้เลย ๆ ผมชอบนอนกับย่าที่สุดเลย อุ่นมาก!”
วัยรุ่นแว้นผมเขียวคนหนึ่ง รูปร่างกำยำที่สุด
จับมือเหี่ยวย่นของย่าแล้วเขย่าไปมา
รูม่านตาของเฉินโม่หดวูบ
เล็บมือของย่ายาวจนน่าขนลุก เกือบยาวครึ่งนิ้ว
แผ่นเล็บดำสนิท แผ่กลิ่นอายประหลาดที่อธิบายไม่ถูก
รอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้าของย่า เปี่ยมด้วยความเมตตาจนน่าใจหาย
ดูเหมือนผู้ใหญ่ที่รักและเอ็นดูหลานจริง ๆ
“พี่ใหญ่ รีบเข้าบ้านเถอะ ได้เวลาพักแล้ว!”
หูหยาหยา
เด็กสาวที่เขาเข้าใจว่าเป็น “น้องสาว” หันกลับมา
ผมหางม้าบนศีรษะไหวตามจังหวะ ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
เฉินโม่ฝืนยิ้มอย่างแข็งทื่อ ลากขาทั้งสองข้างเดินเข้าบ้าน
ในบ้านมีพื้นที่ไม่มาก
เตียงเตาดินขนาดใหญ่กินพื้นที่ไปเกือบทั้งหมด
ด้านบนปูด้วยผ้าปูเตียงเนื้อหยาบ
มีผ้าห่มขึ้นราหลายผืนวางกองอยู่
“หลาน ๆ รีบนอนเถอะ ย่าจะดับไฟแล้ว”
หญิงชรากับวัยรุ่นผมเขียวขึ้นเตียงก่อน
วัยรุ่นผมเขียวแนบตัวกับกำแพงด้านซ้าย ส่วนย่าอยู่ข้าง ๆ หันหน้าเข้าหาเขาแล้วนอนลง
เสียงของย่ายังคงอ่อนโยน ราวกับกำลังกล่อมเด็กซน
“นอนให้เรียบร้อย เรียงจากซ้ายไปขวา นอนชิด ๆ กัน”
วัยรุ่นแว้นอีกสองคนที่เหลือหัวเราะแล้วนอนลงตรงกลาง
หูหยาหยาก็นอนตาม
เฉินโม่จำต้องกลั้นใจนอนตรงตำแหน่งขวาสุด
“นอนได้แล้ว ๆ ย่าจะดับตะเกียงนะ”