“แค่ก!”
ซูเชี่ยนกระแอมเบา ๆ
หลินลู่เข้าใจทันที
นี่คงเป็นทั้งหมดที่เฉินโม่คายออกมาได้แล้ว
ถ้าคาดคั้นต่อ ไอ้หมอนี่คงได้โยนงานทิ้งจริง ๆ
ยังไงทั้งขบวนรถก็ถอนตัวไปหมดแล้ว เหลือเขาอยู่คนเดียว แต่ยังส่งของมาได้ตั้งมากขนาดนี้ ก็นับว่าใช้ได้แล้ว
ใบหน้าตึงเครียดของหลินลู่คลายลงทันที เขายิ้มให้เฉินโม่
“พอแล้ว ๆ ก็แค่วัสดุนิดหน่อยเอง”
“ทำหน้าเหมือนพ่อแม่ตายไปได้”
“แขนกับหางนี่ ฉันขอรับไว้ในนามสภา ส่วนที่เหลือเก็บไว้ใช้เองเถอะ”
พูดจบ หลินลู่ก็เอามือไพล่หลัง สีหน้าเหมือนผู้ชนะ แล้วหันหลังเดินออกไป
“ไปกัน”
ต้าเหนียวยังตั้งตัวไม่ทัน เขาเกาศีรษะล้านเกลี้ยงเกลา ก่อนเดินตามหลินลู่ออกไป
เสี่ยวหย่าจูงมือซูเชี่ยน แล้วทำท่าล้อเลียนเฉินโม่อย่างทะเล้น
ไม่นาน ทุกคนก็ออกจากห้องไป เหลือเพียงเหลาหยาง
พอทุกคนออกไปหมดแล้ว เหลาหยางก็ปิดประตูเหล็กของบ้านสำเร็จรูปด้วยมือข้างหนึ่ง
จากนั้นหันมาถูมือไปมา สีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง ก่อนลดเสียงถาม
“เอ่อ... เหล่าโม่”
“แขนกลที่เหลืออีกหลายข้างล่ะ?”
“แบ่งให้ฉันสักข้างได้ไหม?”
“วัสดุจากวัตถุประหลาดระดับสองขั้นสูงสุด แถมยังเป็นสายจักรกลอีก ถ้าเอามาดัดแปลงล่ะก็... จุ๊ ๆ...”
เฉินโม่นั่งอยู่หน้าเตียง เขาตบเตียงสองชั้นข้างตัวเป็นเชิงบอกให้เหลาหยางนั่งลง
เหลาหยางดูร้อนใจ แต่ก็ยังยอมนั่งลง