นอกเขตบ้านเหล็กเคลือบสี เสียงเครื่องยนต์คำรามดังเข้ามา
ขบวนรถสามคันกำลังมุ่งหน้ามายังฐานที่มั่นประกายไฟ
ทุกคนในขบวนรถประกายไฟหยุดมือจากงานที่ทำอยู่
พวกเขามารวมตัวกันริมถนน จ้องไปยังทิศทางที่เสียงดังมา
คันที่นำขบวนคือรถลาดตระเวนหุ้มเกราะสีดำ ล้อขนาดมหึมาทั้งหกหมุนบดหิมะอย่างรวดเร็ว จนหิมะฟุ้งกระจายไปทั่ว
หน้ารถประดับด้วยกะโหลกมนุษย์เรียงเป็นแถว ดูน่าสยดสยอง
ด้านหลังมีรถออฟโรดหนึ่งคันกับรถโดยสารขนาดใหญ่ที่หน้าต่างถูกเชื่อมปิดตายอีกหนึ่งคัน
ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม
จากรูปลักษณ์แล้ว คนพวกนี้ดูไม่ใช่คนดี
รถหุ้มเกราะหยุดห่างจากขบวนรถประกายไฟห้าสิบเมตร
ประตูรถเปิดออก ร่างสามร่างก้าวลงมา
หลินลู่โบกมือเล็กน้อย ก่อนพาทุกคนเดินไปหาอีกฝ่าย
ทั้งสองฝ่ายหยุดยืนห่างกันไม่กี่เมตร
ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าสุดสวมเสื้อหนังหนาหนัก เอวเหน็บดาบยาวสีแดงฉานเล่มหนึ่ง
ตรงด้ามดาบคล้ายมีเส้นเลือดเส้นหนึ่งเต้นเป็นจังหวะ
สองคนที่ตามหลังเขามา คนหนึ่งมีใบหน้าคล้ายเขาถึงเจ็ดส่วน
รูปร่างปานกลาง ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหยาบกร้าน ดวงตาเล็กคู่นั้นกวาดมองซูเชี่ยนกับเสี่ยวหย่าอย่างไม่เกรงใจ
อีกคนหนึ่งผอมเพรียว ร่างทั้งร่างซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมสีดำตัวกว้าง จนมองไม่เห็นใบหน้า
ผู้มาเยือนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพยักหน้า
“ขบวนรถคูถู เหอถู”
“นี่น้องชายผม เหอเฉียง กับเหอเหลียว”
หลินลู่มีสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้าตอบเช่นกัน แต่ไม่ได้แนะนำคนของประกายไฟ