ราตรีมาเยือน
ขบวนรถประกายไฟตั้งค่ายในเขตบ้านพักสำเร็จรูป
ที่นี่น่าจะเคยเป็นเขตก่อสร้างชั่วคราวในยุคสงบเงียบ
บ้านพักสำเร็จรูปเรียงเป็นแถว กว้างขวางไม่น้อย ทั้งยังมีของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันอยู่บ้าง
ใบหน้าของทุกคนต่างเผยรอยยิ้มจาง ๆ
นับตั้งแต่ยุคสงบเงียบสิ้นสุดลง เวลาส่วนใหญ่ของทุกคนก็หมดไปกับการอยู่บนรถ
ถึงในบ้านพักสำเร็จรูปจะยังหนาวเหน็บ แต่สำหรับผู้รอดชีวิตที่เดินทางอย่างกระท่อนกระแท่นมาตลอดทาง แค่มีชายคาคอยบังลมบังหิมะ ก็หรูหราราวกับสวรรค์แล้ว
เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวชี ผู้ช่วยของหลินลู่ จัดสรรที่พักให้ทุกคนอย่างรวดเร็ว
ผู้เหนือมนุษย์ได้ห้องส่วนตัวกันคนละห้อง มีเพียงซูเชี่ยนกับเสี่ยวหย่าที่เลือกพักด้วยกัน
ส่วนคนธรรมดาห้าหกคนต้องเบียดกันอยู่ห้องเดียว
ตอนนี้ขบวนรถประกายไฟนับรวมแล้วเหลือคนเพียงยี่สิบกว่าคน
จึงไม่ได้ลำบากเรื่องที่พักนัก
เฉินโม่เลือกบ้านพักสำเร็จรูปหลังหนึ่งที่อยู่มุมในสุด
กลางวันซูเชี่ยนช่วยทำแผลให้เขาอย่างลวก ๆ จึงไม่ต้องกังวลเรื่องติดเชื้อ
เฉินโม่เพิ่งจอดรถไว้หน้าบ้านพักสำเร็จรูป แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงเหล็กในห้อง ก่อนจะชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน
ยังไม่ทันได้ล็อกประตู
ประตูห้องก็ถูกผลักเปิด
หลินลู่เดินเข้ามาเป็นคนแรก มือไพล่หลังไว้ ด้านหลังมีต้าเหนียวร่างใหญ่ราวกับหอคอยเหล็กตามมาด้วย
ทั้งคู่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้า
พอเข้ามาก็เริ่มพูดจาเหน็บแนมทันที