ช่องประตูแคบมาก
แสงสลัว
มือข้างหนึ่ง... มือที่มีขนดำหนาปกคลุม...
มือนั้นกำลังคีบอะไรบางอย่าง แล้วเหวี่ยงไปมาในอากาศ...
มือขวาไม่รู้ว่ากำลังถืออะไรอยู่...
เฉินโม่ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แนบตัวเข้าไปจนชิดกว่าเดิม
มือนั้นคีบเข็มกระดูกขนาดใหญ่ไว้เล่มหนึ่ง บนเข็มไม่รู้ร้อยด้ายสีขาวอะไรเอาไว้ กำลังเย็บอะไรบางอย่างไปมาอย่างชำนาญ
เฉินโม่ขยับไปทางขวาเล็กน้อย มองสิ่งที่มือขวาถืออยู่
มันคือหนังแผ่นหนึ่ง...
หนังมนุษย์สีซีด... ดูจากเส้นผมสีซีดด้านบนแล้ว น่าจะเป็นหนังของ “คุณย่า”
หนังมนุษย์สีซีด มีเม็ดไขมันติดอยู่ประปราย...
เฉินโม่เซถลา ควบคุมตัวเองไม่อยู่จนล้มไปด้านหลัง
เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีปิดปากตัวเองแน่น ก่อนล้มลงบนพื้นที่ว่างในลานบ้าน
“ตุบ”
“ใครน่ะ ใครอยู่ข้างนอก?”
“คุณย่า ผมเอง ไม่เป็นไร เมื่อกี้ผ่าฟืนเหนื่อยไปหน่อย เลยนั่งพักบนพื้นสักครู่”
คำพูดสั้น ๆ ไม่กี่คำแทบสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเฉินโม่ไป
เงียบสนิท...
ในบ้านไม่มีเสียงตอบกลับอีก...
หนังมนุษย์ สัตว์ประหลาดขนดำ มันกิน “คุณย่า” แล้วเย็บหนังมนุษย์มาสวมไว้บนตัว
ความคลื่นเหียนพุ่งจากท้องขึ้นมาถึงคอ เฉินโม่รีบวิ่งหนีไปนั่งยอง ๆ ตรงมุมหนึ่ง แล้วขย้อนแห้ง ๆ
“พี่ใหญ่ เป็นอะไรไป?”
หูยาหยาเอง
ตอนนี้หูยาหยาถือไม้กวาดด้ามใหญ่สำหรับกวาดลานบ้าน สีหน้าเป็นกังวลขณะมองเขา
“พี่ใหญ่ เมื่อวานพี่ก็ไม่ได้กินข้าว วันนี้ตื่นมาก็หน้าซีด ๆ ไม่สบายหรือเปล่า?”