หูของชื่อชื้อกระดิกไปมาสองสามที
กีบเท้าขุดพื้นอยู่สองสามครั้ง
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้มันกำลังหงุดหงิด
มันไม่รู้สึกถึงอะไรเลยสักนิดงั้นเหรอ?
พอคิดถึงตรงนี้ ชื่อชื้อก็หรี่ตาลง มองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบศพ
บนพื้นไม่มีรอยเท้า ไม่มีกลิ่นอายหลงเหลือ
ไม่มีเบาะแสใด ๆ ทั้งสิ้น
ตอนนี้สิ่งที่ยืนยันได้คือ อีกฝ่ายสู้มันไม่ได้
เลยได้แต่ลงมือกับคนธรรมดา
ไม่อย่างนั้น คนที่หัวขาดควรเป็นสัตว์กลายพันธุ์อย่างมันต่างหาก
ชื่อชื้อหันกลับไปมองหลิวย่วนที่หวาดกลัวจนทรุดกองอยู่กับพื้น
รวมถึงคนแก่ คนอ่อนแอ คนพิการ และคนเจ็บอีกหลายคนที่ได้ยินเสียงแล้วรีบมาถึง
มันคำรามอย่างหงุดหงิด
「พอได้แล้ว เลิกร้องโวยวายสักที!」
「ใครไม่อยากตายก็ไสหัวมาหาพ่อให้หมด!」
ถ้าเป็นนิสัยปกติของชื่อชื้อ คนสองขาพวกนี้จะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับมัน
แต่ถึงอย่างไร คนพวกนี้ก็เป็นคนที่ไอ้หนุ่มนั่นกับหลินตาบอดพาออกมา
ถ้าพวกนั้นกลับมาแล้วพบว่าบ้านถูกขโมยของไป
แล้วศักดิ์ศรีของท่านชื่อชื้ออย่างมันจะเอาไปไว้ที่ไหน?
เพราะงั้นถ้าพอช่วยดูแลได้ ก็ต้องช่วยสักหน่อย
อย่างแย่ที่สุด มีเหยื่อล่อสักสองสามคนก็ยังดี.....
หลิวย่วนฝืนพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น
แม้เธอจะกลัว แต่ก็หัวไว
ฟังจากคำพูดแล้ว อีกฝ่ายตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้
คนอื่นอาจไม่รู้
แต่หลิวย่วนเป็นสมาชิกคนสำคัญ จึงพอรู้เรื่องพลังของชื่อชื้ออยู่บ้าง
「เร็วเข้า มารวมกลุ่มกัน!」
พอได้ยินหลิวย่วนเรียก คนแก่ คนอ่อนแอ คนพิการ และคนเจ็บกลุ่มหนึ่งก็สั่นเทารวมตัวกัน